ಪುಟಗಳು

ಗುರುವಾರ, ಜೂನ್ 8, 2017

ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಿದ ಪೈಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯೆಂಬ ಪುರಿಯ ಉರಿ

ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸಿದ ಪೈಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯೆಂಬ ಪುರಿಯ ಉರಿ

               ಇಂದಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಪುರಿಯ ರಥಬೀದಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಸ್ಮಶಾನವಾಗಿತ್ತು. ಜಗನ್ನಾಥ ಮಂದಿರದ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅರ್ಚಕರ ಶವಗಳು ದೇಗುಲದ ಎದುರಿನ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸಗೆಯ ಬಿರು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಪೈಕ ಸರದಾರರ ಶವಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪೈಕ ಯೋಧರ ಮಕ್ಕಳ ಶವಗಳೂ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಒಡಿಶಾದಿಂದ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ತೋಟಗಳಿಗೆ ಗುಲಾಮರಂತೆ ದುಡಿಸಲು ರವಾನಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇಡಿಯ ಒಡಿಶಾದ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದುಃಖ ಮಡುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಂದೋ ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯರೊಬ್ಬರು ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದರು ಅಥವಾ ದೇಶಭೃಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರು. ಪುರಿಯ ಜಗನ್ನಾಥ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ ದೇಗುಲದೊಳಗೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದ! ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ರೌರ್ಯ ತೋರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಈ ತಿಂಗಳು, ಒಡಿಶಾದ ಬೀದಿಬೀದಿಗಳು ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು.

               ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದ ಘಟನೆಗಳು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಬ್ರಿಟಿಷರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಲಾಭಕ್ಕೆಂದೇ ಆರಂಭಿಸಿದ ರೈಲ್ವೇ, ಅಂಚೆ-ತಂತಿ, ಉದ್ಯಮ, ಕೆಲ ಸುಧಾರಣೆಗಳನ್ನೇ ಘನವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಆಷಾಢಭೂತಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಗೆ ಭಾರತೀಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಉತ್ಕಟೇಚ್ಛೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿನ ಹೋರಾಟ, ಬ್ರಿಟಿಷರ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ ಕಣ್ಣಿಗಡ್ಡವಾಗಿ ಪೊರೆ ಬಂದು ಕೂತಿತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ವೀರ ಸಾವರ್ಕರ್ 1857ರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟ ಗಾಂಧಿಯಿಂದಲೇ ಶುರುವಾಯಿತೆಂಬ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿಗರ ಅಪಲಾಪದ ಮೋಡಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾರತದ ಪೀಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ. 1857ಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ನಡೆದ ಹಲವಾರು ಕ್ರಾಂತಿ ಹೋರಾಟಗಳು 1857ರ ಮಹಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಭದ್ರತಳಹದಿಯೊದಗಿಸಿದವು ಎನ್ನಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಇದರೊಂದಿಗೆ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯಮತವಿರಲಿಲ್ಲ, ಹೋರಾಡದೆ ದಾಸ್ಯದ ಬಾವಿಗೆ ಬೀಳುವಂತಾಯಿತು ಎನ್ನುವ ಪೊಳ್ಳು ವಾದಗಳೆಲ್ಲ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಭಾರತೀಯರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ತುಡಿತದ ಅಂತಹ ಒಂದು ಕಥೆಯೇ ಪೈಕಾ ಕ್ರಾಂತಿ!

               ಪೈಕಾಗಳು ಒಡಿಶಾದ ಪ್ರಾಚೀನ ಯೋಧರ ಒಂದು ಪಂಗಡ. ಕಾಲ ಬದಲಾದರೂ ಪೈಕಾಗಳ ವೀರತ್ವಕ್ಕೆ ಕುಂದು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಾಜನ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಂದಾಳುಗಳಾಗಿ, ಉಳಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋತ್ವಾಲ, ಆರಕ್ಷಕರಾಗಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಧೀರರು ಪೈಕಾಗಳು. ಇವರ ಸೇವಾ ಮನೋಭಾವನೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತರಾದ ರಾಜರು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಪೈಕಾಗಳಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕತ್ತಿವರಸೆಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಣಾತರಾದ ಪ್ರಹರಿಗಳು, ಧನುರ್ವಿದ್ಯಾ ಪ್ರವೀಣ ಧೇಂಕಿಯಾಗಳು, ಕೋವಿಯ ಕೋವಿದರಾದ ಬನುವಾಗಳೆಂಬ ಮೂರು ವರ್ಗಗಳು ಈ ಪೈಕಾಗಳಲ್ಲಿವೆ.

              1803ರಲ್ಲಿ ಮರಾಠರಿಂದ ಒಡಿಷಾವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಆಂಗ್ಲರು ಅಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಹೊರಟಾಗ ಅದು ಸಹಜವಾಗಿ ಸಾಮಂತ ಖೋರ್ಡಾ ದೊರೆ ಎರಡನೇ ಮುಕುಂದ ದೇವನ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಗಾಗಿಸಿತು. ಅತ ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋರಾಡಲು ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಸುತ್ತುವರಿದು ಆತನನ್ನು ಖೋರ್ಡಾದಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬಿದರು. ಆತನ ಅರಮನೆ, ರಾಜ್ಯ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಶವಾಯಿತು. ಪೈಕಾಗಳ ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪೆನಿಯ ಸರಕಾರ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿತು. ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ರಾಜಧಾನಿಯಾಗಿ ಮೆರೆದಿದ್ದ ಖೋರ್ಡಾದ ಶುಕ್ರದೆಸೆ ಅಂತ್ಯವಾಗುವ ಸೂಚನೆ ದೊರಕಿತು. ಪರಂಪಾರಗತವಾಗಿ ತಮಗೆ ದೊರೆತಿದ್ದ ಉಂಬಳಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಸುಲಿಗೆ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ ಕಂಪೆನಿಯ ಮೇಲೆ ಪೈಕಾಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆಕ್ರೋಶಿತಗೊಂಡರು. ಪ್ರಚಲಿತವಿದ್ದ ಕೌರಿ ಕರೆನ್ಸಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿತು ಕಂಪೆನಿ ಸರಕಾರ. ವಹಿವಾಟುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳಲ್ಲೇ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿತು. ಬೆಳ್ಳಿಯ ನಾಣ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದ ಕಾರಣ ಜನತೆ ತೆರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ವಿಫಲವಾದಾಗ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಅವರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಸಮುದ್ರದ ನೀರಿನಿಂದ ಉಪ್ಪು ತಯಾರಿಸುವುದನ್ನೂ ನಿಷೇಧಿಸಿತು. ಇದು ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆರಳಿಸಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ದುರ್ನೀತಿಯಿಂದ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಮಸೆದು ನಿಲ್ಲಲು ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿತು.

              ಆಗ ಮುಕುಂದ ದೇವನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದವನು ಜಗಬಂಧು ವಿದ್ಯಾಧರ ಬಕ್ಷಿ. ಬಕ್ಷಿ ಎನ್ನುವುದು ಒರಿಸ್ಸಾದಲ್ಲಿ ಸೇನಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಾಧಿ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸೇವೆಗೆ ಕೃತಜ್ಞತಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ರಾಜವಂಶದಿಂದ ವಂಶದ ಪೂರ್ವಜರಿಗೆ ಬಂದ ಜಹಗೀರು ಜಮೀನು ಜಗಬಂಧುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಝಗಮಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಜಮೀನನ್ನು ಮೋಸದಿಂದ ಪುರಿಯ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ. ತನಗಾದ ಮೋಸ ಜೊತೆಗೆ ತನ್ನ ಒಡೆಯನಿಗಾದ ಅನ್ಯಾಯ, ರೈತಾಪಿ ವರ್ಗದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಎರಗುತ್ತಿದ್ದ ವೈಖರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಜಗಬಂಧು ರೋಸಿಹೋದ. ಆತ ರೈತಾಪಿ, ಬುಡಕಟ್ಟು ವರ್ಗ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಪೈಕ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದ. ಮಾರ್ಚ್ 1817ರಲ್ಲಿ 400 ಜನರಿದ್ದ ಖೋಂಡ್ ಎಂಬ ಬುಡಕಟ್ಟು ವರ್ಗ ಖೋರ್ಡಾ ಹಾಗೂ ಘೂಮುಸರ್ಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಪತ್ಯದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಲು ಧಾವಿಸಿ ಬಂತು. ಜಗಬಂಧು ತನ್ನ ಪೈಕ ಯೋಧರು ಹಾಗೂ ರಾಜಾ ಮುಕುಂದ ದೇವನೊಡನೆ ಈ ಯೋಧ ಪಡೆಯನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅದರ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ. ಈ ಕ್ರಾಂತಿ ಸೈನ್ಯ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸದೆಬಡಿದು ಅವರನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಎರಡೂ ನಗರಗಳನ್ನೂ ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಳಿಸಿತು. ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಮೀಂದಾರರು, ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಕೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಹೀಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಬೆಂಬಲ ಈ ಸೇನೆಗೆ ದೊರಕಿತು. ಕನಿಕಾ, ಕುಜಾಂಗ್, ನಯಾಘರ್, ಘೂಮುಸರ್ಗಳ ಅರಸರು, ಕರಿಪುರ, ಮಿರ್ಚ್ ಪುರ, ಗೋಲ್ರಾ, ಬಲರಾಮಪುರ, ರೂಪಾಸಾ ಮೊದಲಾದ ಸ್ಥಳಗಳ ಜಮೀಂದಾರರು ಈ ಕ್ರಾಂತಿ ಸೇನೆಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿಂತರು. ಈ ಕ್ರಾಂತಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಪುರಿ, ಪಿಪ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಕಟಕ್'ಗಳಿಗೂ ಹಬ್ಬಿತು. ಪುರಿಯ ಮಂದಿರದ ಮೇಲೆ ಕೇಸರಿ ವಿಜಯ ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ಜಗನ್ನಾಥನ ಎದುರು ಈ ಕ್ರಾಂತಿ ಸೈನ್ಯ ಹಾಜರಾಯಿತು.

              ತಕ್ಷಣ ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಪ್ರಿಡ್ಯೂರ್ ಹಾಗೂ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಫರೀಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಎರಡು ಪಡೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಖುರ್ದಾ ಹಾಗೂ ಪಿಪ್ಲಿಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಕ್ರಾಂತಿ ಸೈನ್ಯ ಫರೀಸನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕಟ್ಟಿತು. ಒಂದು ಪಡೆಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿ ಬಂದ ಕಟಕ್'ನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲೇ ಜೀವವುಳಿಸಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಪುರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕ್ರಾಂತಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ವೆಲ್ಲಿಂಗ್ಟನ್ನಿನಿಂದ ಸೋಲಾಯಿತು. ತಕ್ಷಣ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿದ ಜಗಬಂಧು ಪುರಿಯನ್ನು ಮರುವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ. ಜಗನ್ನಾಥ ಮಂದಿರದ ಅರ್ಚಕರು ಮುಕುಂದ ದೇವನನ್ನು ಕಳಿಂಗದ ರಾಜನೆಂದು ಘೋಷಿಸಿ "ಗಜಪತಿ" ಎನ್ನುವ ಬಿರುದನ್ನಿತ್ತರು.

               ಆದರೆ ಈ ಸಂತೋಷ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಬೃಹತ್ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರಕಾರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಾ ಮುಕುಂದ ದೇವನನ್ನು ಸೆರೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿತು. ಕೇವಲ ಖಡ್ಗ, ಕೋವಿ ಹಾಗೂ ಬಿಲ್ಲು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಸೈನ್ಯವೊಂದು ಆಧುನಿಕ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸೋಲನ್ನಪ್ಪಬೇಕಾಯಿತೆಂಬುದು ದಿಟ! ಮೇ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ಅಡಗಿಸಿದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೈನ್ಯ ಒಡಿಷಾದಲ್ಲಿ ಸೈನ್ಯಾಡಳಿತವನ್ನೇ ಹೇರಿತು. ಆ ನಂತರ ನಡೆದದ್ದೇ ಈ ನರಮೇಧ! ಆದರೆ ಪೈಕಾ ಯೋಧರು ಸುಮ್ಮನುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಧುನಿಕ ಆಯುಧಗಳೆದುರು ತಮ್ಮ ಕೈಸಾಗದೆಂದು ಅರಿವಾದೊಡನೆ ಅವರು ಗೆರಿಲ್ಲಾ ಸಮರಕ್ಕಿಳಿದರು. 1818ರಲ್ಲಿ ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತೊಗೆಯಲು ವಿಶೇಷ ಪಡೆಯೊಂದನ್ನು ರಚಿಸಿತು ಕಂಪೆನಿ ಸರಕಾರ. ಹಲವು ಪೈಕಾ ಯೋಧರು ಪರಿವಾರ ಸಹಿತ ಬಲಿಯಾದರೂ ಪೈಕಾಗಳ ಸಂಘರ್ಷ 1825ರಲ್ಲಿ ಜಗಬಂಧು ಸೆರೆಸಿಕ್ಕುವವರೆಗೆ ನಡೆದೇ ಇತ್ತು. ಜಗಬಂಧು ಸೆರೆಯಾದೊಡನೆ ಪೈಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯೂ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆಯಿತಾದರೂ ಅದು ಮುಂಬರುವ ಕ್ರಾಂತಿಗಳಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಯಿತು.

               ಈ ಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ನೇಮಿಸಿದ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪೆನಿಯಾ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿ ವಾಲ್ಟರ್ ಎವರ್ "ಪೈಕಾಗಳು ಅಪಾಯಕಾರಿಗಳು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅದರಂತೆಯೇ ವ್ಯವಹರಿಸಬೇಕು. ಈಗಲೂ ಉಳಿದಿರುವ ಪೈಕಾಗಳಲ್ಲೂ ಹಿಂದಿನ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅಂತೆಯೇ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವರ ವಿಷಪೂರಿತ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನುದುರಿಸಲು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪೊಲೀಸರು ಸದಾ ಅವರ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಗಾವಲಿರಿಸಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಪೈಕಾ ಸಮುದಾಯ ನಾಶವಾಗದೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆಂದರೆ ಈ ದಂಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಗದಗುಟ್ಟಿಸಿದ ಪರಿ, ಪೈಕಾಗಳ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದು. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಉಪಖಂಡದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಪೈಕಾ ಕ್ರಾಂತಿ "ಒಂದು ದಿನದ ಉಪವಾಸ, ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ಅರಮನೆಯೊಳಗೆ ಕೂಡಿ ಹಾಕಿದ ಶಿಕ್ಷೆ"ಯನ್ನೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟ ಎನ್ನುವ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಗೆ ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿ ಕಾಣದಿದ್ದುದು ಅಚ್ಚರಿಯೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಾರತದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಸೀಮಿತ ಅವಧಿಗೆ ಹಾಗೂ ಕೆಲವೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರ ದ್ರೋಹ ಕಡಿಮೆಯದೇನು? ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಈ ದೇಶವನ್ನಾಳಿದ ಯಾವ ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಪೈಕಾಗಳ ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಏಪ್ರಿಲ್ ಹದಿನಾರರಂದು ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಜಗಬಂಧುವಿನ ವಂಶಸ್ಥರು ಹಾಗೂ ಇನ್ನಿತರ ಕೆಲ ಪೈಕಾಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಪೈಕಾ ವಂಶಸ್ಥರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು. ಈ ದೇಶದ ವೀರ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿ ಗೌರವಿಸಲೂ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯೇ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಬೇಕಾಯಿತು!

ಶೇಷನಿಂದಿಳಿದು ವಿಶೇಷನಾದ ಮಹಾವೈಷ್ಣವ

ಶೇಷನಿಂದಿಳಿದು ವಿಶೇಷನಾದ ಮಹಾವೈಷ್ಣವ

ತುಂಬು ಹರೆಯದ ತರುಣ ಬಿರಬಿರನೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಶಿಖೆ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ ಕಾಂಚಿಪುರದ ಆ ತರುಣನ ಮೊಗದ ತೇಜಸ್ಸನ್ನೇನೋ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ. ಆದರೂ ಮುಖದಲ್ಲೇನೋ ದುಗುಡ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಶ್ರೀರಂಗಂ ಪಂಡಿತರ ಬಳಿ ಶಿಷ್ಯವೃತ್ತಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳವಳವು ಮಳೆಯ ಭೋರ್ಗರೆತದ ಬಳಿಕ ಮರದಿಂದ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ಹನಿಯಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಬಂದೊಡನೆ ಸೂತಕದ ವಾಸನೆ. ಗುರುಗಳ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿ ಹಾರಿದೆ. ಅರೇ ಇದೇನಚ್ಚರಿ...ಶವದ ಬಲಗೈಯ ಮೂರು ಬೆರಳು ಮಡಚಿಯೇ ಇದೆ. ಎಂದಿಗೂ ಗುರುಗಳ ಕೈಬೆರಳುಗಳು ಆ ರೀತಿ ಮಡಚಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಶಿಷ್ಯರ ಅಂಬೋಣ. ಆ ಬೆರಳುಗಳೇನು ನೇರವಾಗುತ್ಯೇ? ಆಗ ಆ ತರುಣನಿಂದ ಮೂರು ಮಾತು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಬೀಳುತ್ತದೆ... "ನಾನು ತಮಿಳು ವೇದ(ತಿರುವಾಯ್ ಮೊಳ್)ಗಳನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತೇನೆ, ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಭಾಷ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಯೋಗ್ಯನಾದ ವೈಷ್ಣವನಿಗೆ ನಾನು ‘ಪರಾಶರ’ನೆಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ". ಪವಾಡ ಸಂಭವಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ತರುಣನ ಒಂದೊಂದೇ ಮಾತು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಪಂಡಿತರ ಮುಚ್ಚಿದ ಬೆರಳುಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿಯೇ ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತಾ, ನೇರವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆ ಪಂಡಿತರೇ ಆಳ್ವಂದಾರ್ ಮತ್ತು ಆ ತರುಣನೇ ರಾಮಾನುಜ. ಈ ಘಟನೆಯ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಏನೇ ಇರಲಿ ಆ ತರುಣ ರಾಮಾನುಜ ತನ್ನ ಮಾತಿನಂತೆಯೇ ನಡೆದುಕೊಂಡ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ.

ಭಾರತ ಮತಾಂಧ ಮುಸಲರ ದಾಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಹೈರಾಣಾಗಿತ್ತು. ಘಜನಿಯ ಸಾಲುಸಾಲು ದಂಡಯಾತ್ರೆ, ಸೋಮನಾಥ ಸಹಿತ ಸಾವಿರಾರು ದೇಗುಲಗಳ ನಾಶದಿಂದ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜ ತತ್ತರಿಸಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಸಮಾಜವು ಜಾತಿ-ಮತ, ಸ್ಪೃಶ್ಯ-ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ ಭೇದಭಾವಗಳಿಂದ ಛಿದ್ರಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಪೆರಂಬದೂರು ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸನಾತನ ಧರ್ಮಜ್ಯೋತಿಯೊಂದು ಬೆಳಗಿತು. ಕೇಶವಸೋಮಯಾಜಿ ದೀಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಮತಿಯ ಮಗನಾಗಿ 1017ರ ಆರ್ದ್ರಾ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಈ ಹಣತೆ ಮುಂದೆ 'ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ’ ಸಿದ್ಧಾಂತವೆಂಬ ದಿವ್ಯ ದೀವಿಗೆಯಿಂದ ಜಗವನ್ನೇ ಬೆಳಗಿತು. ಶೇಷನೇ ರಾಮಾನುಜನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ ಎಂದು ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವರ ನಂಬುಗೆ. ಹದಿನಾರನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮದುವೆಯಾದ ರಾಮಾನುಜರು ಬಳಿಕ ಕೆಲ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಸಂಸಾರ ತೊರೆದು ಸಂನ್ಯಾಸ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದರು. ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲೇ ತಂದೆ ತೀರಿಕೊಂಡಾಗ ಮಡದಿ ಮತ್ತು ತಾಯಿಯೊಡನೆ ಕಾಂಚೀಪುರಂ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಬಹುಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಕಾಂಡ ಪಂಡಿತರೆಂದೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತರಾದವರು ಯಾದವಪ್ರಕಾಶರು. ಅವರಿದ್ದದ್ದು ಕಾಂಚೀಪುರಂನಲ್ಲಿಯೇ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಯಾದವಪ್ರಕಾಶರ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ತೊಡಗಿದರು. ಯಾದವ ಪ್ರಕಾಶರು ಅದ್ವೈತಿಗಳೆಂದೂ ರಾಮಾನುಜರಿಗೆ ಪರಮಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೆಂದು ಕೆಲವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಆಧಾರಗಳಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ ಯಾದವ ಪ್ರಕಾಶರು ಅದ್ವೈತಿಗಳಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರಕ್ಕೆ ಬರೆದ ಭಾಷ್ಯವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅವರದ್ದು ಭೇದಾಭೇದಾ ಮತ. ಅದು ಹೆಚ್ಚುಕಡಮೆ ರಾಮಾನುಜ ಮತಕ್ಕೆ ಹತ್ತಿರ(ಭಾರತೀಯ ಕ್ಷಾತ್ರಪರಂಪರೆ:ಶತಾವಧಾನಿ ರಾ. ಗಣೇಶ್). ಹೀಗೆ ರಾಮಾನುಜರು ಶ್ರೀರಂಗಂಗೆ ತೆರಳಿದ್ದು ಆಳ್ವಂದಾರರ ಕೋರಿಕೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಹೊರತು ಯಾದವಪ್ರಕಾಶರೊಂದಿಗಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಅಥವಾ ಅವರಿಂದ ಬಂದೊದಗಿತು ಎನ್ನಲಾದ ಹಿಂಸೆಯಿಂದಲ್ಲ.

              ರಾಮಾನುಜರು ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೂಲ ಸ್ಥಾಪಕರೇನಲ್ಲ. ಬೋಧಾಯನರೇ ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಮೂಲಪುರುಷ ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರತೀತಿ. ರಾಮಾನುಜರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನೇ ಮೈವೆತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆಳ್ವಾರ್ ಗಳೆಂಬ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ಭಕ್ತಿಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರವರ್ತಕರು ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಆಳ್ವಾರರುಗಳೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲ. ರಾಮಾನುಜರಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದು "ನಾಲಾಯಿರಂ" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನೇ ಹರಿಸಿದ ಈ ಆಳ್ವಾರರ ಪ್ರಬಂಧಗಳು. ಹನ್ನೆರಡು ಜನ ಆಳ್ವಾರರಿಂದ ದೊರೆತ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತಿ ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು "ತಮಿಳು ವೇದ"ಗಳೆಂದೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿವೆ. ರಾಮಾನುಜರು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗಿ ಹೊರತಂದರು.  ಇತ್ತ ವೇದಾಂತವನ್ನೂ ಅತ್ತ ತಮಿಳು ದಿವ್ಯ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸಿದ ಆಚಾರ್ಯರು "ಉಭಯ ವೇದಾಂತ ಪ್ರವರ್ತಕ"ನೆನಿಸಿಕೊಂಡರು. ರಾಮಾನುಜರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಭಕ್ತಿಪಂಥ ಹಾಗೆಯೇ ರಾಮಾನುಜರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ ಉತ್ತರಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಚಳವಳಿಯನ್ನೇ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ಸಂತ ರಾಮಾನಂದ, ವಲ್ಲಭಾಚಾರ್ಯ, ಚೈತನ್ಯ ಮಹಾಪ್ರಭು, ನಾಮದೇವ, ಏಕನಾಥ, ತುಕಾರಾಮ, ಸಮರ್ಥ ರಾಮದಾಸರು, ತುಳಸೀದಾಸ, ಸೂರದಾಸ, ಅಣ್ಣಮಾಚಾರ್ಯ, ಮೀರಾ, ಪೋತನ, ಪುರಂದರ, ಕನಕ, ಯೋಗಿ ನಾರೇಯಣ ತಾತಯ್ಯ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಭಕ್ತಿ ಪಂಥದ ಪ್ರವರ್ತಕರಾದರು.

             ರಾಮಾನುಜರ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವದ ಪ್ರಸಂಗ ಜಾತಿಭೇದವನ್ನು ತೊರೆದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿರುಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಅಪೂರ್ವ ಘಟನೆ! ತಿರುಕ್ಕೋಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪೂರ್ವ ಜ್ಞಾನಿ ಗೋಷ್ಠಿ ಪೂರ್ಣರ ಬಳಿ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು ರಾಮಾನುಜರು. ರಾಮಾನುಜರ ಶೃದ್ಧೆ, ಭಕ್ತಿಗಳನ್ನು ನಾನಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದ ಗೋಷ್ಠಿಪೂರ್ಣರು ಅವರಿಗೆ "ಓಂ ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ" ಎಂಬ ತಿರುಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರು. ಶೃದ್ಧಾಭಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಎಂದೂ, ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಬೋಧಿಸಕೂಡದೆಂದೂ ತಿಳಿಸಿದರು. ರಾಮಾನುಜರು ಶಿಷ್ಯರೊಡನೆ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಜನರನ್ನು ಕಂಡು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಖೇದಗೊಂಡಿತು. "ತಿರುನಾಮದ ಮಂತ್ರದ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇವರೆಲ್ಲಾ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ. ಈ ತಿರುಮಂತ್ರವನ್ನು ಇವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಉಪದೇಶಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಮೋಕ್ಷಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ?" ಎಂದು ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿತು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದು ದೇವಾಲಯದ ಬಳಿಯ ಎತ್ತರದ ಜಾಗವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಯಾವುದನ್ನು ಗೋಷ್ಠಿಪೂರ್ಣರು ಪರಮ ರಹಸ್ಯವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರೋ ಅದನ್ನು ಉಚ್ಛಸ್ಥಾಯೀ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ನೆರೆದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು. "ಓಂ ಓಂ ನಮೋ ನಾರಾಯಣಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರ ತಿರುಕ್ಕೋಳೂರಿನಾದ್ಯಂತ ಅನುರಣಿಸಿತು. ಶ್ರೀರಂಗದ ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಮಠದ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳ ಈ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಕ ನಡೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಸಮಾಜ ಚಕಿತಗೊಂಡಿತು. ವಿಷಯ ಅರಿತ ಗೋಷ್ಠಿಪೂರ್ಣರು ಕೆಂಡಾಮಂಡಲರಾಗಿ ಗುರುದ್ರೋಹ ಮಾಡಿದೆಯೆಂದು ಜರೆದು ಅಪಾತ್ರನಾದ ನಿನಗೆ ಮಂತ್ರದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟು ನಾನು ರೌರವ ನರಕವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಂತಾಯಿತು ಎಂದು ಗೋಳಾಡಿದಾಗ " ಗುರುಗಳೇ, ಈ ತಿರುಮಂತ್ರದ ಉಪದೇಶ ಪಡೆದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ಮೋಕ್ಷಪಥದತ್ತ ಸಾಗುವುದಾದರೆ, ಅದನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ನಾನು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದೇ ಸರಿಯೆಂದೂ, ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮೋಕ್ಷದ ದಾರಿಯನ್ನು ತೋರುವುದೇ ಪುಣ್ಯಕಾರ್ಯವೆಂದೂ ನನಗನಿಸಿತು" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಿದರು. ರಾಮಾನುಜರ ತರ್ಕಪೂರ್ಣ ವಾದವನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಮಾಧಾನ ತಾಳಿದ ಗೋಷ್ಠಿಪೂರ್ಣರು ತಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಧಾರೆ ಎರೆದು "ಎಂಬೇರುಮನ್ನಾರ್" ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಹರಸಿದರು.

            ರಾಮಾನುಜರ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಹಾಗೂ ನೇರನಡೆನುಡಿಗಳೇ ಅವರಿಗೆ ಮುಳುವಾಗಿ ಶ್ರೀ ರಂಗಂನ ಪ್ರಧಾನ ಅರ್ಚಕರಿಂದ ನಡೆದ ಕೊಲೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಸಾಧ್ವಿಯಾದ ಆತನ ಪತ್ನಿಯಿಂದಲೇ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ರಾಮಾನುಜರನ್ನು ಕ್ರಿಮಿಕಂಠ ಚೋಳನೆಂಬ ಕರಿಕಾಲಚೋಳನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದನೆಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಚೋಳ ರಾಜನ ಹೆಸರೇ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಚೋಳರ ಮತಾಂಧತೆಗೆ ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವಸನೀಯ ನಿದರ್ಶನಗಳು ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ಚೋಳರು ಹಿಂಸಿಸಿದರೆಂದೂ, ಅವರು ಪ್ರಾಣಭೀತಿಯಿಂದ ಹೊಯ್ಸಳ ನಾಡಿಗೆ ಬಂದರೆಂಬುದೂ ಕಟ್ಟುಕಥೆ. ಚಿದಂಬರದ ಗೋವಿಂದರಾಜನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕಡಲಿಗೆಸೆದರೆಂಬುದೂ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಈಚಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ವಿವೇಚಿಸಿವೆ ಎಂದು ತಮ್ಮ "ಭಾರತೀಯ ಕ್ಷಾತ್ರ ಪರಂಪರೆ"ಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ ಶತಾವಧಾನಿ ರಾ. ಗಣೇಶ್.

ರಾಮಾನುಜರು ಲಕ್ಷ್ಮಣನ ಅವತಾರವೆಂದೇ ವೈಷ್ಣವರ ನಂಬಿಕೆ. ಶ್ರೀರಂಗನಿಂದ ಹೊರಟು ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರು ಹೊಯ್ಸಳರ ರಾಜ್ಯದ ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೇಲುಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿದರು. ಸಹೋದರನ ಅಕಾಲ ಮರಣದಿಂದ ಧೃತಿಗೆಟ್ಟಿದ್ದ ರಾಜಾ ಬಿಟ್ಟಿದೇವನಿಗೆ ಆಚಾರ್ಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿತು. ಆಚಾರ್ಯರು ಬಿಟ್ಟಿದೇವನ ಮನೋಬಲ ತುಂಬಿ ಅವನ ಉತ್ಸಾಹದ ಚಿಲುಮೆಯನ್ನಾಗಿಸಿ ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನನೆಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದುದು ಈಗ ಐತಿಹ್ಯ. ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮೇಲುಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದರು ಆಚಾರ್ಯರು. ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ತುಳಸೀವನದೊಳಗಿನ ಹುತ್ತದ ಬಳಿ ಅನಾಥವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಹಳೆಯ ವಿಗ್ರಹವೊಂದು ರಾಮಾನುಜರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನನ ವಿಗ್ರಹಭಂಜಕ ದಾಳಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಚಕರು ಮೂಲ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದ ವಿಚಾರ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂತು. ಆ ವಿಗ್ರಹವೇ ಇದೆಂದು ಮನಗಂಡ ಆಚಾರ್ಯರು ಅಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯವನ್ನೂ, ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಎತ್ತರದ ಸುತ್ತು ಪೌಳಿಯನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

 ಯಾದವಾದ್ರಿ ದೇಗುಲದ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನ ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ದಿದ್ದ. ಸುಲ್ತಾನನ ಮಗಳು ಆ ವಿಗ್ರಹದ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮನಸೋತು ಅದನ್ನು ಆರಾಧಿಸತೊಡಗಿದಳು. ಈ ವಿಚಾರ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ರಾಮಾನುಜರು ದೆಹಲಿಯ ಸುಲ್ತಾನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಅದನ್ನು ತಿರುನಾರಾಯಣಪುರ(ಮೇಲುಕೋಟೆ)ಕ್ಕೆ ತಂದು ಶೆಲ್ವಪಿಳ್ಳೈ ಎಂದು ಕರೆದು ಪೂಜಿಸತೊಡಗಿದರು. ತನ್ನ ಇಷ್ಟ ಮೂರ್ತಿ ಮರೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ವಿಚಾರ ತಿಳಿದ ಸುಲ್ತಾನನ ಮಗಳು ಬೀಬಿ ತಿರುನಾರಾಯಣಪುರಕ್ಕೆ ಬಂದು ರಾಮಾನುಜರನ್ನು ಕಂಡು ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿದಳು. ಆಗ ಆಚಾರ್ಯರು ಅದು ಹಿಂದೂ ವಿಗ್ರಹವೆಂದೂ, ಅದನ್ನು ವೇದ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಬೇಕೆಂದೂ, ಗೃಹಯೋಗ್ಯವಲ್ಲವೆಂದೂ ಬುದ್ಧಿಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಕೊನೇ ಪಕ್ಷ ತನಗೆ ಇಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು. ಆಕೆಯ ನಿರ್ಮಲ ಮನಸ್ಸಿನ ಉತ್ಕಟ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡ ರಾಮಾನುಜರು ಆಕೆಗೆ ದೇಗುಲ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಕಲ್ಪಿಸಿದರು. ಯಾವ ಯಾದವಾದ್ರಿಯ ಪೂಜಾಸ್ಥಳವನ್ನು ಮತಾಂಧನೊಬ್ಬ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ್ದನೋ ಅದೇ ಯಾದವಾದ್ರಿ ಆ ವಿಗ್ರಹ ಭಂಜಕನ ಮಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಭೂಸ್ವರ್ಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಸಂಕುಚಿತ ದೇವರ ಬದಲು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ(ವಿಷ್ಣು ಪದದ ಅರ್ಥ) ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದ ಬೀಬಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಳು. ಅವಳ ಹೆಸರಿನ ಬೀಬಿ ನಾಚಿಯಾರ್ ಮೂರ್ತಿ ಈ ಪ್ರಸಂಗಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

            ರಾಮಾನುಜರು ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಭಾರತವಿಡೀ ಮುಸಲರ ದೇವಾಲಯಧ್ವಂಸಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಬಲವಂತದ ಮತಾಂತರ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಮೇಲುಕೋಟೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಘಜನಿಯ ಎರಡನೇ ಮಗ ಉತ್ತರಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೇಗುಲನಾಶ, ವಿಗ್ರಹಭಂಜನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ತನ್ನಪ್ಪನಿಂದ ದುರವೀಳ್ಯ ಪಡೆದಿದ್ದ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ತೋರಿದವರು ಆಚಾರ್ಯರು. ಸಮಾಜವು ಸನ್ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗಲು ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಪುನರುದ್ಧಾರಗೊಳಿಸುವುದೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಮನಗಂಡರು ಆಚಾರ್ಯರು. ದೇವಾಲಯಗಳು ಕೇವಲ ಪೂಜಾಸ್ಥಾನಗಳಾಗದೆ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೇಂದ್ರಗಳೂ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡಲು ದೇವಾಲಯಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಒಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಪದ್ದತಿಯನ್ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ದೇವಾಲಯಗಳ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿ ವಿತರಿಸಿ ಪೂಜಾ ಕೈಂಕರ್ಯದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಣಕಾಸಿನ ವ್ಯವಹಾರದವರೆಗೆ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ದೇವಾಲಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಭದ್ರ ಬುನಾದಿಯನ್ನೇ ಹಾಕಿದರು.

             ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಪಂಗಡವೊಂದರ ಗುರುವೆಂದಷ್ಟೇ ಪರಿಗಣಿಸಲಾ ಗುತ್ತಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ. ಅವರು ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತದ ಪ್ರವರ್ತಕ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕೂಡ. ಜಾತಿಭೇದ ಮತ್ತು ಲಿಂಗತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ರಾಮಾನುಜರು ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಅವರು ಸಮಾಜದ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ಉತ್ಕರ್ಷಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದವರು; ಅವರಿಗೆ ದೇವಾಲಯಗಳ ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದವರು. ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮಠಗಳನ್ನು ಇಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಎಲ್ಲೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ, ನೇಪಾಳದಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಕಾಣಬಹುದು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ 74 ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರರು ಮತ್ತು 5 ಮಹಿಳೆಯರು ಇದ್ದರು ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶ. ರಾಮಾನುಜರು ಅವರನ್ನು "ತಿರುಕ್ಕುವಳತ್ತಾರ್' ಅಥವಾ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರ್ಗದ ಜನ ಎಂದರು. ಹೀಗಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ದಲಿತ ನಾಯಕರು ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳು ರಾಮಾನುಜರ ದಲಿತೋದ್ಧಾರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.  ಚೆಲುವ ನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ದಲಿತರಿಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ರಾಮಾನುಜರು ಅವರ ಹಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ತಿರುನಾಮವನ್ನೂ ಇರಿಸಿದರು. ಬಿಳಿಗಿರಿ ರಂಗನ ಬೆಟ್ಟದ ನಿವಾಸಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಸೋಲಿಗರು ರಂಗನಾಥ ಸ್ವಾಮಿಯ ಒಕ್ಕಲೆನಿಸಿಕೊಂಡರು. ದಾಸಯ್ಯಗಳ ವರ್ಗವನ್ನು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ತಂದವರು ಕೂಡ ರಾಮಾನುಜರೇ. ರಾಮಾನುಜರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಕಕ್ಷೆಯೊಳಗೇ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಅದರ ಸುಧಾರಣೆಗಾಗಿ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆದರು, ಅವರು ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸ ಮತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ಅವರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹಲವಾರು ವೇದಪಂಡಿತರಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ರಾಮಾನುಜರು ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಶ್ರೀಶೈಲಪೂರ್ಣನಿಂದ ತಿರುಮಲದಲ್ಲಿ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸಿದರು. ಗೋವಿಂದರಾಜನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಗೋವಿಂದರಾಜಪುರ (ತಿರುಪತಿ)ದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ತಿರುಪತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪವಾಗಿದ್ದ ಪೂಜಾಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮೆರಗುಕೊಟ್ಟವರೇ ರಾಮಾನುಜರು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯದು ತಿರುಮಲದ ವೆಂಕಟರಮಣ ಮತ್ತು ಆದಿವರಾಹಗಳ ಪೂಜೆ. ಪೂಜೆಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಗಳಂತೆ, ಉತ್ಸವಗಳಂತೆ ಆಚರಿಸಿ, ದೈವಿಕ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇ ಭಾಗಸವಾರಿ ಉತ್ಸವ, ತಣ್ಣೀರ ಮಧು ಉತ್ಸವ.  ಭೂವರಾಹಸ್ವಾಮಿಗೆ ಪ್ರಥಮಪೂಜೆ, ಪ್ರಥಮ ನೈವೇದ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಥಮ ದರ್ಶನದಂಥ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೂ ಇವರೇ. ವೆಂಕಟರಮಣ, ಸಾಲಿಗ್ರಾಮದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿಲೆಯಾಗಿ ತಿರುಪತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾದ ಮೇಲೆ ವಿಖಾನಸ ಮಹರ್ಷಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಾನವನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದಾನೆಂಬುದು ರಾಮಾನುಜರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಿರುಮಲದಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟರಮಣನ ಪೂಜೆ ವೈಖಾನಸ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪ್ರಕಾರವೇ ನಡೆಯಬೇಕೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದರು.

ಹಬ್ಬ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ, ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಜೊತೆಗೆ ರಾಮಾನುಜರಿಗೂ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಸಹಸ್ರ ಜನ್ಮ ಮಹೋತ್ಸವದ ನಿಮಿತ್ತ ತಿರುಪತಿ ತಿರುಮಲ ದೇವಸ್ಥಾನಂ ಟ್ರಸ್ಟ್ ಇಡೀ ವರ್ಷ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ. ಈ ವಿಶೇಷ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ‘ರಾಮಾನುಜ ಸಂಚಾರಂ’ ತುಂಬಾ ಪ್ರಮುಖವಾದುದು. ಮಲಯಪ್ಪಸ್ವಾಮಿ, ಶ್ರೀದೇವಿ, ಭೂದೇವಿ ಮತ್ತು ರಾಮಾನುಜಾಚಾರ್ಯರ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಲಂಕೃತಗೊಂಡ ತೇರು ಈ ವರ್ಷ ದೇಶದ 106 ವೈಷ್ಣವ ದಿವ್ಯದೇಸಂಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬುಧವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 26, 2017

ಈ ಕಟುಕರ ಸಂತೆಗೆ ಯಾಕೆ ಇಳಿದೆ ತಾಯೇ ನಂದಿನಿ

ಈ ಕಟುಕರ ಸಂತೆಗೆ ಯಾಕೆ ಇಳಿದೆ ತಾಯೇ ನಂದಿನಿ


              ಮತ್ತೆ ಗೋವಿನ ವಿಚಾರ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಅಂದರೇನು ಅದು ಎಂದೆಂದೂ ಸದ್ದು ಮಾಡಿದ,ಮಾಡುವ ವಿಚಾರವೇ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಸಾತ್ವಿಕ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಒಂದು ಕಡೆ; ಅದು ಒಂದು ವರ್ಗದ ಆಹಾರ, ಆಹಾರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿವ ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳು ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ನಿಷೇಧವಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಕಡಿದು ತಿಂದು ತೇಗುವ ದಾನವ ರೂಪಿಗಳು ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ; ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯರಾಗಿ ಕುಳಿತ ಹಲವರು ಮಗದೊಂದೆಡೆ...ಆದರೆ ಗೋಭೂಮಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗೋವು ಮಾತ್ರ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ.

              ಯಜುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಇರುವ ವೈದಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ "ದೋಗ್ಧ್ರೀ ಧೇನುರಿತ್ಯಾಹ| ಧೇನ್ವಾಮೇವ ಪಯೋ ದಧಾತಿ| ತಸ್ಮಾತ್ಪುರಾ ದೋಗ್ಧ್ರೀ ಧೇನುರಜಾಯತ|" ಅಂದರೆ ಹಾಲು ಕರೆಯುವ ಗೋವುಗಳು ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಲಿ. ಹಸುವಿನ ಹಾಲೇ ಅಮೃತ ಎಂದಿದೆ. "ಮಾ ಗಾಂ ಅನಾಗಾಂ ಅದಿತಿಂ ವಧಿಷ್ಟ" ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಗೋಸೂಕ್ತ. ರೋಗಿಷ್ಟವಲ್ಲದ ಗೋವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಡ ಎಂಬರ್ಥ. ಗೋವು ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ತಾಯಿ, ಹದವಾದ ಭೂಮಿ, ಸೂರ್ಯ, ಬೆಳಕು ಹೀಗೆ 23 ಅರ್ಥಗಳಿವೆ. ಗಂಗಾಜಲಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಸುಮಾರು 148 ರೋಗಗಳಿಗೆ ಔಷಧಿಯಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಗೋಮೂತ್ರ; ಕ್ರಿಮಿನಾಶಕ, ರೋಗ ನಿವಾರಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಗೋಮಯ; ಅಗತ್ಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೈಶಾಖವನ್ನು ಕೊಡುವ ವಿಭೂತಿ; ತ್ರಿದೋಷಗಳನ್ನೇ ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಅಮೃತವೆಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಗೋಕ್ಷೀರ; ವಾತಹರವೂ ಪಿತ್ಥ, ರಕ್ತದೋಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ದಧಿ; ಅಗ್ನಿವರ್ಧಕ, ವಾತಪಿತ್ತಹರ, ಧಾತುಕ್ಷಯ, ಅತಿಸಾರ ಹಾಗೂ ದಮ್ಮುಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಬೆಣ್ಣೆ; ವಾತಪಿತ್ತವಿಷಹರ ಘೃತ; ಗೋರೋಜನ; ಕ್ರಿಮಿಹರ, ರಕ್ಷೋಘ್ನ ಗೊರಸು; ಹೀಗೆ ಅಪರಿಮಿತ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾದ, ಮಾನವನ ಜೀವಕ್ಕೂ, ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಆಪತ್ಬಾಂಧವಳಾದ ಸರ್ವೋಪಕಾರಿಯಾದ ಗೋಮಾತೆಯನ್ನೂ ಬಿಡದ ಮಾನವನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಏನೆನ್ನಬೇಕು? ಗೋ ವಧೆ ಎಂದರೆ ಮಾತೃ ಹತ್ಯೆ ಅಷ್ಟೇ!

              ದೇಶದಲ್ಲೀಗ 36 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳಿವೆ. 1760ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಸರ್ಕಾರದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಕಸಾಯಿಖಾನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 1910ರಲ್ಲಿ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 350ಕ್ಕೆ ತಲುಪಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಬಳಿಕ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಏರಿಕೆಯಾಗಿರುವುದು ಗೋಸಂತತಿ ರಕ್ಷಣೆ ಕುರಿತು ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಸರ್ಕಾರಗಳ ದಿವ್ಯ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ದ್ಯೋತಕ. 36 ಸಾವಿರ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳಿಗೆ ಹಗಲುರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರ ಕೆಲಸ ದೊರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಗೋವುಗಳು ಹತ್ಯೆಯಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರ ಸಂಘದ ಅಗ್ರಿಕಲ್ಚರ್ ಆರ್ಗನೈಸೇಶನ್ 2007ರ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ 1,60,70,000 ಗೋವುಗಳ ಹತ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇಂದು ಅದು ಎರಡೂವರೆ ಕೋಟಿಯನ್ನೂ ದಾಟಿದೆ. ಗೋಮಾಂಸ ರಫ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತವೇ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ಅಮೆರಿಕದ ಕೃಷಿ ಇಲಾಖೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ಅಂಕಿಅಂಶದ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತದಿಂದ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಗರಿಷ್ಠ ಪ್ರಮಾಣದ ಗೋಮಾಂಸ ರಫ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ 2001-02ರಲ್ಲಿ 18.59ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಇದ್ದ ಗೋಮಾಂಸ ಉತ್ಪಾದನೆ 2011-12ರಲ್ಲಿ  48.69ಲಕ್ಷ ಟನ್ನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿತು. 2011ರ ಬಳಿಕ ಇದು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸರಾಸರಿ ಶೇಕಡ 14ರಂತೆ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. 2013ರ ಎಪ್ರಿಲ್ನಿಂದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಯಟ್ನಾಂಗೆ ಗೋಮಾಂಸ ರಫ್ತು ಮೌಲ್ಯ ಶೇಕಡ 229ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ. ಭಾರತ 2014ರ ಒಂದೇ ವರ್ಷ 4.8 ಶತಕೋಟಿ ಡಾಲರ್ (29,455 ಕೋಟಿ ರೂ.)ಗಳ ಗೋಮಾಂಸ ರಫ್ತುಮಾಡಿದೆ. 2014-15ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತ 24 ಲಕ್ಷ ಟನ್, ಬ್ರೆಜಿಲ್ 20 ಲಕ್ಷ ಟನ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ 15 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಗೋಮಾಂಸ ರಫ್ತು ಮಾಡಿವೆ.

          ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮೇಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುವಾಗ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಗೋ ಹತ್ಯೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಯಾರೂ ದನಿಯೆತ್ತಿಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟುವುದು ಸಹಜ. ಗೋಸಾಕಣೆ, ಗೋವಿನ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಈ ದೇಶ ನೀಡಿದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಗೋವಿಗಾಗಿ ಯುದ್ಧಗಳೇ ನಡೆದಿವೆ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ಗೋವಿನ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗಳೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಇಲ್ಲಿ. ಪರಮ ಪುರುಷನೇ ಸ್ವತಃ ಗೋಪಾಲಕನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿ ಇದು. ಗೋಸಂಪತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾಡು ಇದು. ಕೌಟಿಲ್ಯನ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ "ಗೋಧ್ಯಕ್ಷ" ಎಂಬ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಗೋವು-ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು-ಪಶು ಆಹಾರದ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ‘ಗೋಧ್ಯಕ್ಷ’ ಎಂಬ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಅಧಿಕಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸಬೇಕು ಎಂದಿದೆ. ಕಾಡತೂಸುಗಳಿಗೆ ಗೋವಿನ ಕೊಬ್ಬನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ್ದಾರೆನ್ನುವ ವಿಚಾರವೇ 1857ರಲ್ಲಿ ದೇಶೀಯರು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೇಳಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಮೈಸೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಅಮೃತ ಮಹಲ್ ಗೋತಳಿ ಸಂವರ್ಧನೆಗಾಗಿ 4,13,539 ಎಕರೆ ವಿಸ್ತಾರದ 240 ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳನ್ನು ಮೀಸಲಿರಿಸಿತ್ತು.

           ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧ ಕಾನೂನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಗುಜರಾತ್ನಲ್ಲಿ 1944ರಲ್ಲೇ ಜಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದ 48ನೇ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕೆಂದು ಹಿಂದೂಗಳು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಆಗಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರೂ ಇದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ಸಂವಿಧಾನದ ರಾಜ್ಯ ಪಟ್ಟಿಯ 7ನೇ ಪರಿಚ್ಛೇದದಲ್ಲಿ “ರಾಜ್ಯ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಸಂರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಹತ್ಯೆ ತಡೆಯಲು ಕಾನೂನು ರಚಿಸುವ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡಲಾಯಿತು.” ರಾಜ್ಯ ನಿರ್ದೇಶಕ ತತ್ವಗಳ 48ನೇ ಪರಿಚ್ಛೇದದಲ್ಲಿ “ರಾಜ್ಯವು ಕೃಷಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಪಶು ಸಂಗೋಪನೆಯನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಜಾನುವಾರು ತಳಿ ಸಂರಕ್ಷಿಸಿ ಸುಧಾರಣೆಗೊಳಿಸುವ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವುದರ ಜತೆಗೆ ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಗಳು ಹಾಗೂ ಇತರ ಹಾಲು ಕೊಡುವ, ಭಾರ ಎಳೆಯುವ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು,” ಎಂದು ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.ಇವತ್ತು ಬಹು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿರುವ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧದ ಕಾನೂನನ್ನು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದ್ದು 1964ರಲ್ಲಿ. 1966ರಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಆಗ್ರಹಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮಂದಿ ದೆಹಲಿಯ ಸಂಸತ್ ಭವನದ ಮೇಲೆ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. 1979ರಲ್ಲಿ ವಿನೋಬಾ ಭಾವೆ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸ ಕೂತು, ‘ಗೋ ಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧಿಸಬೇಕು’ ಎಂದು ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದಾಗ, ಜನತಾ ಸರ್ಕಾರ ‘ಗೋ ಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಮಸೂದೆ’ಯನ್ನು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸುವಂತೆ 1979, 1985, 1990, 1994, 1996, 1999, 2000ನೇ ಇಸವಿಗಳಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿವೆ. 1982ರಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಪ್ರಧಾನಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೂ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧಿಸುವಂತೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಗುಜರಾತ್, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ರಾಜಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಛತ್ತಿಸ್ಗಡಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ. 2001ರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗೋಸೇವಾ ಆಯೋಗದ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಗೋವುಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ವಿಶೇಷ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನಾಗಪುರದಲ್ಲಿ ಗೋ ವಿಜ್ಞಾನ ಅನುಸಂಧಾನ ಕೇಂದ್ರವೂ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಹಲವು ಸಂತ,ಮಹಂತ,ಸ್ವಾಮೀಜಿ,ಸಹೃದಯರು ಗೋಪೋಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಗೋವಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ 4 ಪೇಟೆಂಟ್ ಗಳು ಲಭಿಸಿವೆ. 2003ರಲ್ಲಿ ಎನ್ಡಿಎ ಸರಕಾರದ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಹೊರಟಿದ್ದ, ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಮಸೂದೆ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳಾದ ತೆಲುಗುದೇಶಂ ಮತ್ತು ಡಿಎಂಕೆ ವಿರೋಧದಿಂದಾಗಿ ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ. 2008ರಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಗೋವಂಶದ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿ ಮುಸ್ಲಿಮರೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದರು. ಕಲಕತ್ತಾ ಉಚ್ಛನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ವಿದ್ಯಮಾನ ಕಂಡು ಗೋಹಂತಕರು ಹಾವು ತುಳಿದವರಂತೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದರು.

            ವಾಣಿಜ್ಯ ನಗರಿ ಮುಂಬೈವೊಂದರಲ್ಲೇ ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ 1 ಲಕ್ಷ ಕೆ.ಜಿ. ಗೋಮಾಂಸ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1995ರಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ-ಶಿವಸೇನೆ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದಾಗ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ತಿದ್ದುಪಡಿ ವಿಧೇಯಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಪರ-ವಿರೋಧ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲೇ ಮುಗಿದು ಹೋದ ವಿಧೇಯಕ ಕಾಯಿದೆಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬಳಿಕ ಬಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರಗಳಿಗೂ ಈ ವಿಚಾರಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ಬಿಡಿ. ಹಾಗೆ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಜಾರಿಯಾಗಲು ದೇವೇಂದ್ರ ಫಡ್ನವೀಸರಂತಹ ಖಡಕ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಈಗ  ಗೋಹಂತಕರಿಗೆ ಹಂತಕರಿಗೆ 5 ವರ್ಷ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ಕಾದಿದೆ. ಮಾರ್ಚ್ 3, 2015 ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರಣಬ್ ಮುಖರ್ಜಿ ಈ ಮಹತ್ವದ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಅಂಕಿತ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಗೋ ಸಂತತಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುವಂತಾಯಿತು. ಬಿಜೆಪಿ ಆಡಳಿತವಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ರಾಜ್ಯ ಹರಿಯಾಣದಲ್ಲೂ ಗೋಮಾಂಸ ಮಾರಾಟಗಾರರಿಗೆ 3-5 ವರ್ಷಗಳ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ 50 ಸಾವಿರ ರೂ.ಗಳವರೆಗೆ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವ ಆದೇಶ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

           ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಂತೂ ಸರಕಾರಗಳ ತುಷ್ಟೀಕರಣ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಧೋರಣೆಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ, ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಹಗಲಲ್ಲೇ ದನಗಳನ್ನು ವಧಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ದನಗಳ್ಳರ ತಂಡ ತಲವಾರು ತೋರಿಸಿ ಬೆದರಿಸಿ ಸಾಕಲು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ ದನಗಳನ್ನೇ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿವೆ. ರೈತರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿದ್ದ ದನಗಳ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ  ತರಕಾರಿ ವಿಕ್ರಯದಂತೆ ದನಗಳ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಚೌಕಾಶಿ ಮಾಡಿ, ಓರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿ 20, 30 ದನಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ, ಕಾಡಿನಂಚಿನವರೆಗೆ ನಡೆಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಲಾರಿ ಟ್ರಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ತುಂಬಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗೆ ರವಾನಿಸುವ ಜಾಲ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪೊಲೀಸು ಇಲಾಖೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿದ್ದ The Karnataka Prevention of Cow Slaughter and Cattle Preservation Act, 1964 ಕಾಯ್ದೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಹಸು, ಕರು, ಎಮ್ಮೆಗಳ ಹತ್ಯೆಗೆ ನಿಷೇಧವಿತ್ತು. ಎತ್ತು, ಹೋರಿ, ಕೋಣಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದಾದರೂ ಅವುಗಳು 12ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟಿರಬೇಕು ಹಾಗು ಪಶು ಸಂಗೋಪನಾ ಅಧಿಕಾರಿಯಿಂದ ಕೊಲ್ಲಬಹುದೆಂಬ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ಪಡೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. 2010ರಲ್ಲಿ ಈ ಕಾನೂನಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಜಾನುವಾರುಗಳ ಮಾರಾಟ, ಮಾಂಸ ಮಾರಾಟ, ಮಾಂಸ ಶೇಖರಣೆ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರ ಮೇಲೂ ನಿಷೇಧ ವಿಧಿಸಿ ಗೋವು ಸಂರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾನೂನು ಮುರಿದವರಿಗೆ ದಂಡದ ಜೊತೆಗೆ 7ವರ್ಷಗಳ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆಯೂ ಇತ್ತು.  ಆದರೆ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರ ನೇತೃತ್ವದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರಕಾರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದೇ ತಡ ಈ ಕಾನೂನನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದುಕೊಂಡು ಋಣ ಸಂದಾಯ ಮಾಡಿತು! ದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಿದ್ದು, ನಿಷೇಧವಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಗೋ ಸಾಗಾಣಿಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಗೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಬೇಕೆಂದು ಕೋರಿ ಕಳೆದ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಸುಪ್ರೀಂಕೋರ್ಟ್ ವಜಾ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇದು ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ಎಡಬಿಡಂಗಿತನಕ್ಕೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್'ನಂತಹ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವ ಸುಪ್ರಿಂಕೋರ್ಟಿಗೆ ಗೋವು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿ ಕಾಣದಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ವಿಪರ್ಯಾಸ.

            ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ಮರುಘಳಿಗೆಯಲ್ಲೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಸಿರು ಪೀಠದ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನೇ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಯೋಗಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥ್ ಅಕ್ರಮ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಆಜ್ಞಾಪಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚಲನವೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು.. 250ಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಅಕ್ರಮ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳಿರುವ ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮ ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಲು ಪೊಲೀಸರು ಮುಂದಾದಾಗ ಮಾಂಸದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ತೊಡಗಿದರು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆದಿತ್ಯನಾಥರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ ಬಳಿಕ ಎಲ್ಲರೂ ತೆಪ್ಪಗಾದರು. ಸ್ವತಃ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಮೀಟ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ನಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಹಾಜಿ ಶಕೀಲ್ ಖುರೇಶಿ "ಬಿಎಸ್ಪಿ, ಎಸ್ಪಿ ಸರಕಾರಗಳು ಮಾಂಸೋದ್ಯಮಿಗಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಿವೆ. ನೂತನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಿಸುತ್ತಿರುವ ಉದ್ಯಮಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ರಾಜಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಹಾದಿಗೆ ಮರಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಕೃತಜ್ಞರಾಗಿರಬೇಕು" ಎಂದಿರುವುದು ತುಷ್ಟೀಕರಣ ಮಾಡುವ ಬದಲು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ನಿಜವಾದ ಜಾತ್ಯಾತೀತತೆ ತಾನಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಸೂಚನೆ. ಆದಿತ್ಯನಾಥರನ್ನು ಪರವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಅಜ್ಮೀರ್ ದರ್ಗಾ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಸೈಯದ್ ಝೈನುಲ್ ಅಬೇದಿನ್'ರನ್ನು ಅವರ ಸಹೋದರೆನೇ ವಜಾಗೊಳಿಸಿದ. ಅದರ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಶಿಯಾ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಕಾನೂನು ಮಂದಳಿಯೂ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಗುಜರಾತ್ ಸರಕಾರ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೋಹತ್ಯಾ ನಿಷೇಧ ಕಾಯಿದೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಠಿಣಗೊಳಿಸಿ ಗೋಹತ್ಯೆ, ಗೋವುಗಳ ಅಕ್ರಮ ಸಾಗಾಟ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ಹಾಗೂ ಐದು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿಗಳವರೆಗಿನ ದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸುವ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಿದೆ. ಹೌದು ರಾಜ ದಕ್ಷನೂ, ನ್ಯಾಯಪರನೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಪ್ರಜೆಗಳು ತನ್ನಿಂತಾನೇ ಸರಿದಾರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಯಲ್ಲವೇ ಇದು. ಇಷ್ಟರವರೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ ಗೋರಕ್ಷಣೆಯ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಹಿಂದಿನ ಸರಕಾರಗಳ ಕ್ಸುತಿತ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು?

           ಉತ್ತರಪ್ರದೇಶ, ಹಿಮಾಚಲಪ್ರದೇಶ, ಪಂಜಾಬ್, ಗುಜರಾತ್, ರಾಜಸ್ಥಾನ, ದೆಹಲಿ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ, ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶ, ಹರಿಯಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಬಹುದಾದರೆ ಉಳಿದ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾಕಾಗದು? ಸಂವಿಧಾನದ ನಲವತ್ತೆಂಟನೆಯ ವಿಧಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿರುವುದು ಸಂವಿಧಾನದ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಲ್ಲವೇ? ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಸಿರು ಪೀಠದ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನಾದರೂ ಪಾಲಿಸಲು ಸರಕಾರಗಳಿಗೇನು ಮಂಕು ಕವಿದಿದೆಯೇ? ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿರಿಯುತ್ತಾ ಇರುವವರೇನು ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿದವರೇ?

           ಕ್ಯೂಬಾ, ಇರಾನ್ ನಂತಹ ಹಿಂದೂವೇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಗೋಹತ್ಯೆ ನಿಷೇಧ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾದ ನೂಪಾನಿಸದ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಗೆ ಬಹಿಷ್ಕಾರ ಹೇರಲಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಗೋವಂಶದ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅಮೇರಿಕಾವು 1835ರಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಭಾರತದಿಂದ ಅಂಗೋಲ, ಗಿರ್, ಧಾರಪಾರಕರ, ಸಹಿವಾಲ, ಅಂಕೋಲಾ ವಾಟಸಿ ತಳಿಯ ಗೂಳಿಗಳನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಗೋವಿನ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಜಾತಿಯ ತಳಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿತು. ಸಹಿವಾಲ ತಳಿಯನ್ನು ಭಾರತದಿಂದ ಕೊಂಡೊಯ್ದು ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಕ್ಯೂಬಾ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜೈವಿಕ ಕೃಷಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಏಕೈಕ ದೇಶ. ಬ್ರಾಝಿಲ್ನ ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಗೋಸಂಪತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಗೋತಳಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ 20 ಗೋವುಗಳನ್ನು ವಧುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ನೀಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಸಾಯಿಖಾನೆಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಿವೆ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಫಲವತ್ತಾಗಿಸುವ, ಹೆಚ್ಚು ನೀರಿಂಗಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವುಳ್ಳ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಕೊಡುವ; ತನ್ನ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕಿ ಬೆಳೆದ ಬೆಳೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೆಗ್ನೇಶಿಯಮ್ ತತ್ವವನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಹೃದ್ರೋಗದ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವ; ತನ್ನ ಗ್ರಂಥಿ ಸ್ರಾವದಿಂದ ವಾತಾವರಣ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ; ತನ್ನ ಸೂರ್ಯನಾಡಿಯಿಂದ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ವಿಟಮಿನ್ ಎ, ಸುವರ್ಣ ಕ್ಷಾರಗಳನ್ನು ಕರುಣಿಸುವ ಈ ಬಹು ಉಪಕಾರಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾರೆವೇ?

ಈ ಕಟುಕರ ಸಂತೆಗೆ ಯಾಕೆ ಇಳಿದೆ ತಾಯೇ ನಂದಿನಿ
ನಡುಗುತಿಹುದು ನಿನ್ನ ಕಡಿವ ಕಂಡು ಮೇಧಿನಿ

ಮಂಗಳವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 25, 2017

ಕರ್ಣನಾರು?

ಕರ್ಣನಾರು?




              ಅನೇಕ ಜನರ ಕರುಣೆ, ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷ ಹಾಗೆಯೇ ಹಲವರ ಭರ್ತ್ಸನೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಹಾಭಾರತದ ಕರ್ಣ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕರ್ಣನ ತಪ್ಪುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಆತನಿಗಾದ ಅನ್ಯಾಯ(?) ಎಂಬ ವಿಚಾರಾದಡಿಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು, ಕೆಟ್ಟದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು ಎನ್ನುವ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ನೋಡಬೇಕಲ್ಲದೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆತನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮನ್ನಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಸಮಾಜದಿಂದ ಸ್ಥಾನ-ಮಾನಾದಿ ಸಹಿತ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನು ಪಡೆದವನ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆತನ ಅನ್ಯಾಯ, ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಇರುತ್ತದೋ ಅದೇ ರೀತಿ ಸಮಾಜದಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತಗೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆತ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಸಾರುವ ಧೈರ್ಯವೂ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಮೊಳೆಯಬೇಕು. ಮಾನವೀಯತೆ ಎನ್ನುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಾಗಕೂಡದು. ಅದು ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳ ವಿವೇಚನೆಗೆ ತೆರೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕು.

        ಕರ್ಣ ಶೂರ,ದಾನಶೂರ ಎಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆತ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳು "ಸರಿ"ಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ದುಷ್ಟ ಚತುಷ್ಟಯರಲ್ಲೊಬ್ಬ ಎಂದು ಮಹಾಭಾರತದ ಕರ್ತೃ ವ್ಯಾಸರೇ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ಒಪ್ಪದವರಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಧರ್ವನ ಬಳಿ ಸೋಲುವಾಗ ಕರ್ಣನ ಪರಾಕ್ರಮ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗಿತ್ತು? ದ್ರೌಪದಿಯ ಸೀರೆ ಸೆಳೆವಾಗ ಕರ್ಣ ಏನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಕೂತಿದ್ದನೇ? ಪಾಂಡವರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಾನಾ ತಂತ್ರ ಉಪಯೋಗಿಸುವಾಗ ಕರ್ಣ ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರನನ್ನು ಯಾಕೆ ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ? ಅರಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗುತ್ತಾರೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ? ಪಾಂಡವರ ಅರಣ್ಯವಾಸ, ಅಜ್ಞಾತವಾಸಕ್ಕೆ ಕರ್ಣನೂ ಕಾರಣನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ವಿರಾಟನ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವಾಗ ಕರ್ಣನ ಆರ್ಷ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿತ್ತು? ಹೀಗೆ ಧರ್ಮಾಧರ್ಮಗಳ ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸಿದ ಕರ್ಣ ತನಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಸದಾ ಬಡಬಡಿಸಿದ. ತನಗಾದ ಅನ್ಯಾಯದ ಮೇಲಿನ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತನಿಗೆ ದೊರಕಿದ್ದು ಬಡಪಾಯಿ ಪಾಂಡವರು. ಅದಕ್ಕೆ ದುರ್ಯೋಧನನ ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಬೇರೆ.

          ಅರ್ಜುನನೊಡನೆ ಗೋಗ್ರಹಣದ ಪ್ರಕರಣದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತು ಓಡಿಹೋಗುವಾಗ ಅರ್ಜುನನ್ನು ಮೀರಿಸುವ ಶೌರ್ಯ ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು? ಕೊನೆಗೆ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಾದರೂ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮನಗಂಡನೇ? ಅಭಿಮನ್ಯುವನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು ಕಡಿದಾಗ ಕರ್ಣನ ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮ ಎಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಯಾಗಿತ್ತು?  ಸಪ್ತಮಹಾಪಾತಕಿಗಳಲ್ಲೊಬ್ಬ ಎಂದು ವ್ಯಾಸರಿಂದಲೇ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನು ಅವನು. ದುರ್ಯೋಧನನ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗೂ ಕರ್ಣ-ದುಶ್ಯಾಸನ-ಶಕುನಿಯರ ಬೆಂಬಲವಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಅವರನ್ನು ವ್ಯಾಸರು ದುಷ್ಟಚತುಷ್ಟಯರು ಅಂದಿದ್ದು. ಕರ್ಣನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಅದರ ಸೇಡನ್ನು ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ತೀರಿಸೋದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಇದೊಂಥರಾ ಎಡಬಿಡಂಗಿಗಳ ರೀತಿ..."ಕೆಳವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹಿಂದೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗಿನ ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ" ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ! ಕರ್ಣನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಯಿತು ಎನ್ನುವವರು ಆ ಕಾಲಘಟ್ಟವನ್ನು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮದುವೆಯಾಗದೆ ಹಡೆದ ಕುಂತಿ ಮಗುವನ್ನು ಏನು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು?(ಇದಕ್ಕೆ ಈಗಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಅನುಮತಿ ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ?) ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಆಯಾ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದಾಗಷ್ಟೇ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಾಸ ಭಾರತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ವೈಭವೀಕರಿಸಿದ ಕರ್ಣನನ್ನೋ, ಅಥವಾ ಭಾರತವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಾಡಿದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿದ ಕರ್ಣನನ್ನು ನೋಡಿ ಕರ್ಣ ದೇವರಿಗೆ ಸಮ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ಅಂತಹ ಮೂರ್ಖರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಮಹಾಭಾರತ ಕೇವಲ ಕಾವ್ಯ ಅಥವಾ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ದುರ್ಯೋಧನನ ರೀತಿ ಆಗಬೇಡಿ, ಧರ್ಮಜನ ರೀತಿ ಯಾಗದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತು "ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನೂ ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ" ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ದುರ್ಯೋಧನ ಜೂಜಿಗೆ ಕರೆದಾಗಲೂ, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಸಭೆಗೆ ಎಳಸು ಎಂದಾಗಲೂ ಅಸ್ತು ಅನ್ನಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಡಿ... ಕರ್ಣನಿಗೆ ಆದ ಅನ್ಯಾಯ ಮುಂದೆ ಯಾರಿಗೂ ಆಗಬಾರದು ಎನ್ನುವುದೂ ಅದರಲ್ಲೊಂದು. ಚರಿತ್ರೆಯಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯುವುದಂದರೆ ಅದೇ.

                ಕರ್ಣನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾದದ್ದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಅವನು ಅಮಾಯಕನಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಸೂತಪುತ್ರನೆಂದು ಉಳಿದವರು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ರಾಜಾಶ್ರಯ ಅದರಲ್ಲೂ ರಾಜನ ಆಪ್ತಮಿತ್ರತ್ವದಂತಹ ಸ್ಥಾನವೂ ದೊರಕಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಿತ್ರನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಅಂಗರಾಜ್ಯವೂ ದೊರೆತಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅವನು ಕೇವಲ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಕೇವಲ ವಿದ್ಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ವಿಚಾರ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯೂ ಇರಬೇಕು! ವಿದ್ಯೆ ಇದ್ದ ಕರ್ಣನಿಗೆ ಯಾವುದು ಸರಿ ಯಾವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ? ಸಮಾಜದ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೇಕೆ ಕಾರಿದ? ಕರ್ಣನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಯಾರೂ ವಿದುರನಿಗಾಗಿ ಮರುಕಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿದಾರಭ್ಯ ಅವನನ್ನು ದಾಸಿಪುತ್ರನೆಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರು. ಕ್ಷಾತ್ರ, ರಾಜನೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಂಡು, ದೃತರಾಷ್ಟ್ರರಿಗಿಂತ ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನಿಗೆ ಪಟ್ಟ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ತಮಗೆ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಾದವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ರೀತಿ ಅರ್ಹತೆಯುಳ್ಳವರಿಗೆ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟಿದಾಗ ಅದರಿಂದ ದೇಶಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇತಿಹಾಸವೇ ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಕರ್ಣನ ಹಾಗೆ ಅಧರ್ಮಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಂದ "ವಿದುರ ನೀತಿ" ಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿ ಜಗತ್ತಿಗೇ ಉಪಯೋಗವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನಗೆ ಬಂದ ಅಡೆತಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಹೇಗೆ ನೀತಿವಂತನಾಗಿ ಸಚ್ಚಾರಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಬಾಳುತ್ತಾನೆಂಬುದು ಮುಖ್ಯ!

               ಪರಶುರಾಮರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಯುದ್ಧ ವಿದ್ಯೆ ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಮೊದಲೇ ನಿಶ್ಚಯ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಕರ್ಣ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ. ಸತ್ಯ ತಿಳಿದಾಗ ಕೋಪಗೊಂಡು (ಭಾರ್ಗವ ವಂಶಜದವರಾದ ಪರಶುರಾಮರಿಗೆ ಕೋಪ ಬರುವುದು ಅಸಹಜವೂ ಅಲ್ಲ) ಶಪಿಸಿದ್ದು. ಇಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು? ಒಬ್ಬಾಕೆ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಗನ ಸಾವು ನಿಶ್ಚಯ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಭಾವನೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅದುಮಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಧರ್ಮ ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಳಲ್ಲಾ...ಅದು ವೀರನಾರಿಯ ಲಕ್ಷಣ! ಒಂದು ವೇಳೆ ಕುಂತಿ ಕರ್ಣನಲ್ಲಿ ಆ ರೀತಿ ವರ ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಕರ್ಣನ ಸರ್ಪಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಅರ್ಜುನನ ತಲೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಧರ್ಮ ಸೋಲುತ್ತಿತ್ತು! ಅಪಾತ್ರರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸರ್ವನಾಶ ಖಂಡಿತ. ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಕೈಗೆ ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು? ಅದು ಕೃಷ್ಣ ನೀತಿ, ಅಂತಹುದನ್ನು ಪಾಲನೆ ಮಾಡದ್ದರಿಂದಲೇ ಭಾರತ ಮುಸಲರ ವಶವಾಯಿತು, ಬ್ರಿಟಿಷರ ದಾಸ್ಯಕ್ಕೀಡಾಯಿತು!

ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ವಾದವೆಂಬ ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದ ಮಂಗನಾಟ

ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ವಾದವೆಂಬ ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದ ಮಂಗನಾಟ

 ಮತ್ತೆ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ವಾದ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿದೆ. ಅದೊಂಥರಾ ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದ ಮಂಗನಂತೆ! ಸಾಲಾ ಸಾಲು ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳು ಲಭ್ಯವಾಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ, ಆರ್ಯರು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿನ ದ್ರಾವಿಡ ನಾಗರೀಕತೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿದರು ಎಂಬುದು ಶುದ್ಧ ಸುಳ್ಳೆಂದೂ, ಹರಪ್ಪ-ಮೊಹಂಜೋದಾರೋಗಳಲ್ಲಿದ್ದುದು ಶುದ್ಧ ಸನಾತನ ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದೂ ಆರ್ಕಿಯಾಲಜಿ, ಆಂತ್ರೊಪಾಲಜಿ, ಜಿಯಾಲಜಿ, ಆಸ್ಟ್ರಾನಮಿ ಮೊದಲಾದ ಆಧುನಿಕ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಮುಕ್ತಕಂಠದಿಂದ ಸಾರಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಈ ವಾದ ಜಾತ್ರೆ ಗದ್ದೆಯ ತಟ್ಟೀರಾಯನಂತೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನೈಜ ಇತಿಹಾಸವೆಂಬ ದೇವರ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡುವ ಬದಲು ತಟ್ಟೀರಾಯನತ್ತಲೇ ಮೂಢರು ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುವವರಿಗೆ ಆರ್ಯ ಪದದ ಅರ್ಥವೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ತಾವ್ಯಾರು ಎನ್ನುವುದೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ! ಭಾರತವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ, ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಬದುಕನ್ನು, ಬಿಟ್ಟಿ ಊಟವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಒದ್ದಾಡುವವರಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮೇಲ್ಮೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಯಸುವವರಿಗೆ ತಾವು ಆರ್ಯ ಜನಾಂಗದ ಪೀಳಿಗೆಗಳಲ್ಲ, ದ್ರಾವಿಡರಾದ ತಮ್ಮನ್ನು ಆರ್ಯರೆಂಬ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ವರ್ಗ ಹೊರಗಿಂದ ಬಂದು ಆಕ್ರಮಿಸಿ ಅಡಿಯಾಳಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತು ಎನ್ನುವ ವಾದ ವಿಜೃಂಭಿಸಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಂಬಲ ಸಹಜವೇ. ತಾವೊಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ನಾಗರಿಕತೆಯ ವಾರಸುದಾರರೆಂದು ದಾಖಲೆಗಳೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾವವರಲ್ಲ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ ಚೀರಾಡುವ ಈ "ದ್ರಾವಿಡ ಪ್ರಾಣಾಯಾಮ"ಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸವೇ ಬದಲಾಗಿ ಹೋದದ್ದು ಮಾತ್ರ ವಿಪರ್ಯಾಸ.

       ಆಫ್ರಿಕಾ, ರಷ್ಯಾ, ಅಮೇರಿಕಾ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿಶ್ವದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಕರಿಯ ಜನರ ತಾವು ಅಧಿಕಾರ ಚಲಾಯಿಸಿದಂತೆ ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅದೇ ರೀತಿ ನಡೆದಿತ್ತೆಂದು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇಂಡೋ ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಸಂತತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಆರ್ಯರು ಕ್ರಿ.ಪೂ 1500ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿನ ಅನಾಗರಿಕ ದ್ರಾವಿಡ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಸಿದರೆಂದು ಇತಿಹಾಸದ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬರೆಯಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಹಲವು ಬಗೆಯ ಲಾಭಗಳು ಅವರಿಗಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಾರತೀಯರಲ್ಲೇ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಆಕ್ರಮಣಕಾರರೆಂಬ ಜಗಳ ಉಂಟಾಗಿ ಉತ್ತರ ದಕ್ಷಿಣಗಳು ದೂರದೂರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಒಂದು. ಬ್ರಿಟಿಷರ ಈ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ನಂಬಿ ತಾವು ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ದಕ್ಷಿಣದವರ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಕಾರುತ್ತಾ ಬ್ರಿಟಿಷರಂತೆ ತಾವು ಎಂದು ಮನಸಲ್ಲೇ ಮಂಡಿಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಅವರ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಮರೆಯುವ ಉತ್ತರ ಭಾರತೀಯರು, ಇದರಿಂದ ಕೀಳರಿಮೆಗೊಳಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಅಥವಾ ಅವರಂತೆ ತಾವಾಗಲು ಬಯಸಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡತೊಡಗುವ ಅಥವಾ ಇಂದಿನ ತಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನೇ ತೊರೆದು ರಾಕ್ಷಸ ಕುಲವೇ ತಮ್ಮ ಮೂಲವೆಂಬಂತೆ ಅನಾಗರಿಕರಾಗುವ ದಕ್ಷಿಣಾತ್ಯರು...ಇದರಿಂದ ದೇಶದೊಳಗಾಗುವ ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಭಾರತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆದರೂ ಕೂಡಾ. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಹರಪ್ಪಾ, ಮೊಹಂಜೋದಾರೋಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ಖನನಗಳು ನಡೆದವೋ ಬಿಳಿಯರ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಮಂಕು ಬಡಿಯತೊಡಗಿತು. ಆಂಗ್ಲರು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ಆರ್ಯರು ಭಾರತ ತಲುಪುವ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ನಾಗರಿಕತೆಯೊಂದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿತ್ತು ಎನ್ನುವ ಸಾಲು ಸಾಲು ದಾಖಲೆಗಳು ಈ ಉತ್ಖನನದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಾದವು. ತಮ್ಮದು ಕಟ್ಟುಕಥೆಯೆಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅರಿವಾದೊಡನೆ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹರಿಯಬಿಟ್ಟರು ಬಿಳಿಯರು. ಉತ್ಖನನದಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾದ ನಾಗರಿಕತೆ ವೇದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯದ್ದಲ್ಲವೆಂದೂ, ಅನಾರ್ಯರಾದ ದ್ರಾವಿಡರದ್ದೆಂದೂ, ಅವರನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿದ ಆರ್ಯರು ಆ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ಬಳಿಕ ವೇದಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರೆಂದೂ ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಹರಪ್ಪಾ ಉತ್ಖನನದಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದ ವ್ಹೀಲರ್ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದವರದ್ದು ಈ ವಸ್ತುಗಳು, ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೊಳಗಾದವರದ್ದು ಉಳಿದವುಗಳೆಂದು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಕುರಿಗಳಂತೆ ಆತನ ವಾದವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು.

               ಯಾವುದೇ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೇ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವಾದವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕ ಹೊರಟರೆ ಅದು ವೇದಗಳನ್ನು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಗೆ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿದ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ ಕಡೆಗೆ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಐವತ್ತು ಸಂಪುಟಗಳಷ್ಟು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್. ಆದರೆ ಆತನೇನು ವೇದಗಳ ಮೇಲಿನ ಗೌರವ ಅಥವಾ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಈ ಅನುವಾದಗಳನ್ನು ಮಾದಿದ್ದಲ್ಲ. ಆತನದ್ದು ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ. ಆಕ್ಸ್ ಫರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಕರ್ನಲ್ ಬೋಡೆನ್ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ತನ್ನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟ. "ಸಂಸ್ಕೃತ, ವೇದಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಅವನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತದ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ತಿರುಚಿ, ಅವು ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತಕ್ಕಿಂತ ಕಳಪೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಬೇಕು" ಎನ್ನುವುದೇ ಅವನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಮೋನಿಯರ್ ವಿಲಿಯಮ್ಸ್ ಸಂಸ್ಕೃತ-ಆಂಗ್ಲ ಶಬ್ಧಕೋಶದ ಪ್ರಥಮ ಸಂಪುಟದ ಪೀಠಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು. ಆ ಪೀಠಕ್ಕೆ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ ಸಮರ್ಥನಿದ್ದರೂ ಅವನು ಜರ್ಮನಿಯವ ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮೋನಿಯರ್ ವಿಲಿಯಮ್ಸನನ್ನು ನೇಮಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ ಇರುಸುಮುರುಸುಗೊಂಡ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ ಅವನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮತಾಂತರಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಸ ಕೆಲಸ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಹೀಗೆ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತ ಪ್ರಚಾರಕರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮತಾಂತರದ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ವೇದಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ಅನುವಾದಿಸಲು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸೂಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೆ ಅಂಡಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಜರ್ಮನಿಯ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್. ಪುಟಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಪೌಂಡ್ ಕೂಲಿಯಂತೆ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಲು ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್, ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಘನಪಾಠ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಕಲಿತರೂ ವೇದಾರ್ಥವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು ಭಾರತದ ಮಹಾಮಹಾ ಸಂಸ್ಕೃತ, ವೇದ ಪಂಡಿತರೇ ಅಲವತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಲಿತು, ಆರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲೇ ವೇದಗಳನ್ನು ಕಲಿತ(!) ಈ 24 ವರ್ಷ ಪ್ರಾಯದ ತರುಣ ಅನುವಾದಿಸಿದ ವೇದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೇಗಿದ್ದೀತು? ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ "ವೇದಗಳು ಹಿಂದೂಗಳ ತಾಯಿಬೇರು. ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತರೆ ಸಾಕು ಮುಂದೆ ನಾವಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಈಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವೇದಗಳ ಅನುವಾದ ಮುಂದೆ ಇಂಡಿಯಾದ ಹಣೆಬರಹದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಈ ದೇಶವನ್ನು ಬೆಳಗಿದ ವೇದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮೂಲೋತ್ಪಾಟನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಅವನ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ? 1868 ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಭಾರತದ ಸೆಕ್ರೆಟರಿ ಆಫ್ ಸ್ಟೇಟ್ ಆರ್ಗಿಲ್ ಡ್ಯೂಕ್'ಗೆ "ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಪುರಾತನ ವೃಕ್ಷ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತ ಅಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಇರಿಸದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪು ಯಾರದ್ದು?" ಎಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದ ಧೂರ್ತ ಈತ. ಅನುವಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಬಳಿಕ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಸೈಂಟ್ ಜೋನ್ಸ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ "ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಪ್ರೆಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಈ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳ ಅನುವಾದಕ್ಕೆ ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಷನರಿಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದೂ ಸೇರಿತ್ತು" ಎಂದು ಯಾವುದೇ ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಒದರಿದ. ಇಂತಹ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರನೇ ವೇದಗಳ ರಚನೆಯಾದದ್ದು ಕ್ರಿ.ಪೂ 1200ರಲ್ಲಿ ಎಂದು ಯಾವುದೇ ಸಂಶೋಧನೆ, ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಿದ್ದು. ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿದ್ದ ಅಂತಹ ಮಹಾನ್ ವಿದ್ವಾಂಸನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು.

                  ಆದರೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪುರಾತತ್ವ ಶೋಧಕರು ಆಧುನಿಕ ಉಪಕರಣ-ಜ್ಞಾನ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಮಾಡಿದ ಸಂಶೋಧನೆ ಈ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಯಲಿಗೆಳೆಯಿತು. ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವ್ಹೀಲರನ ಉತ್ಖನನಗಳ ಸ್ಟ್ರಾಟಿಗ್ರಫಿಯ ಪುನರ್ ಪರಿಶೀಲನೆ ಆತ ಹೆಸರಿಸಿದ ಎರಡು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು ಒಂದೇ ಕಾಲದ್ದಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮೊದಲ ಗುಂಪಿನವರನ್ನು ಆಕ್ರಮಣಕಾರರನ್ನಾಗಿಯೂ ಎರಡನೆಯವರನ್ನು ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೊಳಗಾದವರಂತೆ ವ್ಹೀಲರ್ ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದ. ಆದರೆ ಆಕ್ರಮಣಕಾರರು ಬರುವ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಟ್ರಾಟಿಗ್ರಫಿ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಸಾರಿತು. ಇಬ್ಬರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲದವರಾಗಿದ್ದರೆ ನರಸಂಹಾರ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹೀಗಾಗಿ ಆರ್ಯರು ದ್ರಾವಿಡರ ಸಂಹಾರ ಮಾಡಿದರು ಎನ್ನುವ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ನಿಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ಮೊಹಂಜೋದಾರೋದಲ್ಲಿ ಜಿ.ಎಫ್.ಡೇಲ್ಸ್ ಹೊಸದಾಗಿ ಜರುಗಿಸಿದ ಉತ್ಖನನ ಹಾಗೂ ಕಲಾವಸ್ತುಗಳ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ಸುಳ್ಳೆಂದು ನಿರೂಪಿತವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೆ ರಂಗಪುರ್, ಲೋಥಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಡಾ. ಎಸ್. ಆರ್. ರಾವ್ ನಡೆಸಿದ ಉತ್ಖನನಗಳಲ್ಲೂ, ಕಾಲಿಬಂಗನ್, ಸುರ್ಕೋದಾಗಳಲ್ಲಿ ಜೆ.ಪಿ.ಜೋಷಿ ನಡೆಸಿದ ಉತ್ಖನನಗಳಲ್ಲೂ ಕುದುರೆಯ ಮೂಳೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅಕ್ಕಿ ಎರಡೂ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಆ ನಾಗರೀಕತೆ ಆರ್ಯರದ್ದೇ ಎನ್ನುವುದು ಸೂರ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಅಲ್ಲದೆ ಮಾರ್ಷಲ್, ಫಿಗ್ಗಟ್ ರು ತಮ್ಮ ಉತ್ಖನನಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗಗಳೆಂದು ತೋರಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳು ಶಂಖಾಕಾರದ ತೂಕದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಚೂರುಗಳು ಎಂದು ಎಸ್. ಆರ್. ರಾವ್ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದರು.(ಆರ್ಯನ್ ಇನ್ವ್ಯಾಷನ್ ಥಿಯರಿ-ಶ್ರೀಕಾಂತ್ ತಲಗೇರಿ)

                 ಲಿಂಗಾಕಾರದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಲಿಂಗಗಳೆಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರು ದ್ರಾವಿಡರೇ ಎಂದು ಮೊಂಡು ವಾದ ಮಾಡಿದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಉತ್ತರಭಾರತದಲ್ಲೇ ಶೈವಾರಾಧನೆ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವುದೇ ಮರೆತು ಹೋಯಿತು. ಶಿವನ ನೆಲೆ ಇರುವುದೂ ಅಪ್ಪಟ ಆರ್ಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ.  ಅಲ್ಲದೆ ಶಿವಾರಾಧನೆ ಆರ್ಯಸಂಸ್ಕೃತಿಯ, ಸನಾತನ ವೇದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವೆಂದೂ ಅರಿಯದೆ ಹೋದರು. ಕೊಂಬುಗಳಿದ್ದ ಪಶುಪತಿಯನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಬೆಳ್ಳಿಯ ಬಟ್ಟಲು ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂತು. ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ಸಿದ್ಧಾಂತಿಗಳು ಹೇಳುವಂತೆ ಆರ್ಯರು ಬೆಳ್ಳಗಿದ್ದರೆಂದು ವೇದದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರನ್ನುವ ದ್ರಾವಿಡರ ದೇವತೆ ಶಿವನನ್ನು ಶುದ್ಧ ಸ್ಪಟಿಕ ಸಂಕಾಶ(ಸ್ಫಟಿಕ ಶುಭ್ರ ಬಣ್ಣದವ) ಎಂದಿದೆ ವೇದ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಡೀ ವೇದ ವಾಘ್ಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣು ಪರ ಸೂಕ್ತಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ರುದ್ರ ಪರ ಸೂಕ್ತಗಳಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸುರ-ಅಸುರರಿಬ್ಬರು ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ(ದಿತಿ-ಅದಿತಿ) ಮಕ್ಕಳು ಎನ್ನುವ ಅಂಶವೇ ಅಸುರರು ದ್ರಾವಿಡರು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳು ಆರ್ಯರು ಎನ್ನುವ ಅವರ ಮೊಂಡು ವಾದವನ್ನು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಬದಿಗೆ ಸರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಜಗಳವನ್ನು ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವಿನ ಜಗಳದಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿದವರ ಮೂರ್ಖತನಕ್ಕೆ ನಗಬೇಕೋ ಅಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ದೇವಾಸುರ ಕದನದಲ್ಲಿ ಸೋಲುಂಡ ಬಳಿಕ ದಾನವರು ಆರ್ಯಾವರ್ತವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಪಶ್ಚಿಮ-ವಾಯುವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೋದರು ಎಂದು ವೇದಗಳಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಅಂದರೆ ವಲಸೆ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆಗಿರಬೇಕು.  ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸರ್ವಕಾಲಕ್ಕೂ ದಲಿತರ ಅಥವಾ ಕೆಳವರ್ಗದವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೇ ಮೇಲ್ವರ್ಗಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದಿದ್ದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಂದರೆ ಆರ್ಯರು, ಅಹಿಂದರೆಂದರೆ ದ್ರಾವಿಡರು ಎನ್ನುವ ಬುಡವಿಲ್ಲದ ವಾದವೂ ಅರ್ಥ ಹೀನವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಪ್ರತಿಶತ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಆರ್ಯರು ಅಗಾಧ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದ್ರಾವಿಡರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ್ದು ಹೇಗೆ?  ಹರಪ್ಪ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆರ್ಯರದ್ದಾಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾದ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗಳು ಹರಪ್ಪದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಇಲ್ಲಿನ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ವೈದಿಕತೆಯ ಗಂಧಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗಳು ನಿರ್ಮಿತವಾದದ್ದೇಕೆ? ಅದು ದ್ರಾವಿಡರದ್ದಾಗಿದ್ದಾರೆ ಯಜ್ಞಶಾಲೆ, ಯಜ್ಞಕುಂಡದ ಆಕಾರ, ಯಜ್ಞವಿಧಾನದಲ್ಲೂ ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕುರುಹು ಕಂಡುಬಂದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಉತ್ಖನನದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಕುಂಡದಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಹವಿಸ್ಸು, ಬಲಿ ನೀಡಲಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೂ ಅದು ವೈದಿಕ ಆರ್ಯ ನಾಗರಿಕತೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸುವವರ ಮಸಲತ್ತಾದರೂ ಏನು? ಯಜ್ಞ ಶಾಲೆಗಳ ರಚನೆಯ ಬಗೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶನ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ವೇದಗಳ ಬಳಿಕ ರಚನೆಯಾದ ಶುಲ್ಬಸೂತ್ರಗಳು. ಶುಲ್ಬಸೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಂತೆಯೇ ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ದೊರೆತ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗಳು ರಚಿತವಾಗಿವೆ. ಆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ವೇದಗಳು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

                 ಸಾಹಿತ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇರುವುದು ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇರುವ ಜನಾಂಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿರುವುದು ಇತಿಹಾಸ ಕಂಡ ಸತ್ಯ. ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ನಾಗರಿಕತೆ ದ್ರಾವಿಡರದ್ದು ಎಂದು ನಖಶಿಖಾಂತ ವಾದಿಸಿದವರಿಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಹರಪ್ಪಾ ಲಿಪಿಯ ಜಾಡೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಆರ್ಯರದ್ದೆಂದು, ಹಾಗಾಗಿ ಲಿಪಿಯೂ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯದ್ದಿರಬಹುದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದವರಿಗೆ ಉತ್ಖನನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮೊಹರು, ಕಲಾಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಲಿಪಿಯ ಗೂಢತೆಯೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಹರಪ್ಪಾ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿರುವ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧವೂ ಗೋಚರಿಸಿತು. ಲಿಪಿ, ಭಾಷೆ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಇರಬೇಕಲ್ಲಾ? ದ್ರಾವಿಡರೆನ್ನುವ ಜನಾಂಗವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಆ ಜನಾಂಗದ್ದೆನ್ನಲಾದ ಯಾವ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ಸಿಕ್ಕದಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಆರ್ಯ ಜನಾಂಗದ್ದಲ್ಲದೆ ಇನ್ಯಾರದ್ದು? ಆಧುನಿಕತೆಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಬೃಹತ್ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು, ಸ್ನಾನ ಘಟ್ಟಗಳು, ರಮಣೀಯ ವಿಹಾರ ಸ್ಥಳಗಳು, ಇಂದಿನವರೂ ನಿಬ್ಬೆರಗಾಗುವಂತಹ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪೌರ ಸೌಕರ್ಯಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ, ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದ ಈ ನಾಗರಿಕತೆ ಆರ್ಯರಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮತ್ಯಾರದ್ದು? ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಹುಟ್ಟಿರದಿದ್ದರೆ ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯವಾದರೂ ಯಾವುದು? ಭಾಷೆ, ಲಿಪಿ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ? ಪೈಥಾಗೋರಸ್ಸಿಗೂ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಯಾವ ಕಟ್ಟಡ ಹೇಗಿರಬೇಕು, ಹೇಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು, ಬಗೆಬಗೆಯ ಆಕಾರ, ಆಕೃತಿ, ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಯಜ್ಞ ಕುಂಡಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ವಿವರಗಳನ್ನು ವೇದ ಸೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಆರ್ಯರು ಸ್ವಯಂ ಅಂತಹ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಲಿಲ್ಲವೇ? ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಚರಿತ್ರಕಾರರು ಹೇಳುವಂತೆ ಅನಾರ್ಯ ಹರಪ್ಪರ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿ ತಮ್ಮದೇ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಆರ್ಯರದ್ದೇ ಎನ್ನಲಾದ ಹರಪ್ಪಾಗಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾದ ನಾಗರಿಕತೆಯ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಅವಶೇಷಗಳು ಯಾಕೆ ಕಂಡು ಬರಲಿಲ್ಲ? ಹರಪ್ಪಾ ನಾಗರಿಕತೆ ಅನಾರ್ಯರದ್ದು ಎನ್ನುವವರ ವಾದದ ಮಥಿತಾರ್ಥ ಏನಾಗುತ್ತದೆಯೆಂದರೆ ಹರಪ್ಪನ್ನರಿಗೆ ನಾಗರಿಕತೆ ಇದ್ದು ಸಾಹಿತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆರ್ಯರ ಬಳಿ ವೇದಗಳಂತ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಸಾಹಿತ್ಯವಿದ್ದೂ ನಾಗರಿಕತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ!

                 ಆರ್ಯರೆಂದರೆ ಅಲೆಮಾರಿಗಳು, ದನಗಾಹಿಗಳು, ಯುದ್ಧಪ್ರಿಯರು ಎನ್ನುವ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಋಗ್ವೇದದ ರಚನೆಯಾದದ್ದೂ ಅವರಿಂದಲೇ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಋಗ್ವೇದದ ಭಾಷೆಯ ಕುರಿತಂತೆ ಅಮೆರಿಕಾದ ವ್ಯಾಸ ಹ್ಯೂಸ್ಟನ್ "ಅಲೆಮಾರಿಗಳು, ಕ್ರೂರಿಗಳು, ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳು ಎಂದು ಇತಿಹಾಸಕಾರರಿಂದ ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಡುವ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆರ್ಯರಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಪರಿಶುದ್ಧ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಆಧುನಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗಿಂತ ಸುಂದರ, ಸಶಕ್ತ ಭಾಷೆ ಬಂದುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿಂದ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಮದೇವ ಶಾಸ್ತ್ರಿ(ಡೇವಿಡ್ ಫ್ರಾಲಿ)ಯವರಂತೂ ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಇತಿಹಾಸ, ಇತಿಹಾಸವೇ ಇಲ್ಲದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆಕ್ರಮಣಕಾರರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ  ನಾಗರಿಕತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕ್ರಮಣಕ್ಕೊಳಗಾದವರು ಅದ್ಭುತ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿದರು. ಅವರಿಗೆ ಅವರದ್ದೆನ್ನಲಾದ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಸುಳ್ಳನ್ನಾದರೂ ಜನ ನಂಬುವಂತೆ ಹೇಳಲೂ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿಲ್ಲದ ಈ ಮಹಾಪಂಡಿತರು ಇತಿಹಾಸಕಾರರಂತೆ ಯಾವ ಕೋನದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ?

                  ಆರ್ಯರು ದ್ರಾವಿಡರು ಪರಮ ವೈರಿಗಳಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಆ ವೈರ ಭಾರತೀಯ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ವಿಂಧ್ಯವನ್ನು ದಾಟಿ ದಕ್ಷಿಣಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಗಸ್ತ್ಯ ಋಷಿಯನ್ನು ದಕ್ಷಿಣದವರು ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ಉತ್ತರದ ರಾಮನನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಾತ್ಯರೂ ದೇವರೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ದ್ರಾವಿಡರದ್ದೆಂದೇ ಹೇಳಲಾದ ಪಶುಪತಿ ಉತ್ತರಭಾರತೀಯರ ಪರಮ ಆರಾಧ್ಯ ದೈವವಾದದ್ದು ಹೇಗೆ? ಆರ್ಯ ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೂ ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧ ಇರುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಶಂಕರರನ್ನು ಸರ್ವಜ್ಞ ಪೀಠಕ್ಕೇರಿಸಿದ್ದು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಶಾರದಾ ಪೀಠದಲ್ಲಲ್ಲವೇ? ಭಾರತದ ನಾಲ್ಕು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಚತುರಾಮ್ನಾಯ ಪೀಠ, ಅನೇಕ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ದಕ್ಷಿಣ ಮೂಲದ ಶಂಕರರನ್ನು ಇಡೀ ಭಾರತ ಜಗದ್ಗುರುವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ವೈದಿಕ ಸೂತ್ರಕಾರರಾದ ಬೋಧಾಯನ, ಆಪಸ್ತಂಭ,... ಸರ್ವತ್ರ ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯರಾದ ಶಂಕರ, ಮಧ್ವ, ರಾಮಾನುಜರು ದಕ್ಷಿಣದವರೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಧರ್ಮ-ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಮತ-ತತ್ವ, ನ್ಯಾಯ-ನೀತಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ-ಕೌಟುಂಬಿಕ ಪದ್ದತಿಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ-ದಕ್ಷಿಣವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವೈರುಧ್ಯವೇ ಕಾಣದಿರುವಾಗ ಈ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವಾದ ಹಸಿ ಹಸಿ ಸುಳ್ಳೆಂದು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೇ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?

                     ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವಾದ ಇಂದು ಜೀವಂತವಿರುವುದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ! ಅಮೆರಿಕಾದ ವಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂ ಜನಾಂಗದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕವಾದ "Survey of Hinduism" ನಲ್ಲಿ ಕ್ಲಾಸ್ ಕ್ಲೋಸ್ಟರ್ ಮೈರ್ "ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಬಿದ್ದಿರುವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ-ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅನ್ವೇಷಣೆಗಳ ಪ್ರಕಾರ "ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ" ವಾದ ಒಪ್ಪಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದೆಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿಯನ್ನು ಋಗ್ವೇದ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ. ತಾಯಂದಿರಲ್ಲಿ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದವಳು ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಿದೆ. ಸರಾಸರಿ ಆರೇಳು ಕಿ.ಮೀ, ಕೆಲವೆಡೆ ಹದಿನಾಲ್ಕು ಕಿ.ಮೀಗೂ ಅಧಿಕ ಅಗಲವಾಗಿದ್ದ ಈ ಮಹಾನದಿ ಹರ್ಯಾಣ, ಪಂಜಾಬ್, ರಾಜಸ್ಥಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವಹಿಸಿ ಭೃಗುಕುಚ್ಛದ ಬಳಿ ರತ್ನಾಕರ(ಅರಬ್ಬಿ ಸಮುದ್ರ)ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹಲವು ಬಾರಿ ತನ್ನ ಪಥವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ, ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಏರುಪೇರುಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷೀಣಗೊಂಡು ಕ್ರಿ.ಪೂ 2000ದ ವೇಳೆಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಒಣಗಿ ಹೋಯಿತು. ಅಮೆರಿಕಾದ Landsat, ಫ್ರೆಂಚರ SPOT ಉಪಗ್ರಹಗಳು ತೆಗೆದ ಛಾಯಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಇದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸಾಬೀತಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಬಳಿಕ ನಡೆದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಗಳಲ್ಲೂ ಈ ನದಿ ಹರಿದ ಕುರುಹುಗಳು ಕಾಣಸಿಕ್ಕಿವೆ. ಇಂದಿನ ರಾಜಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಸಿಹಿ ನೀರ ಪಾತ್ರಗಳು ಈ ನದಿ ಹರಿವಿನದ್ದೇ. ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲವು ಕಡೆ ನದಿಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ನಡೆದಿದೆ. ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ ಹರಿದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಸರಸ್ವತಿಯ ಉಗಮ ಬಿಂದುವಿನ ದರ್ಶನವಂತೂ ಬದರಿಯ ಸಮೀಪದ ವ್ಯಾಸ ಗುಹೆಯ ಬಳಿ ಈಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಲಭ್ಯ. ಬಳಿಕ  ಅಂಬಾಲದ ಆದಿ ಬದರಿಯ ಬಳಿಯೂ ಅದು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿದೆ.  ಸರಸ್ವತಿ ಗುಪ್ತಗಾಮಿನಿಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಗದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆ, ಯಮುನೆಯರೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆಯಷ್ಟೇ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಗೆ ಉಪನದಿಯಾಗಿದ್ದ ಯಮುನಾ ಭೂಗರ್ಭದ ಹಾಳೆಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸದಿಂದಾಗಿ ಸರಸ್ವತಿಯ ಪಾತಳಿಯ ಮೇಲ್ಮುಖಕ್ಕೆ ಹರಿಯಲಾಗದೆ ಪಶ್ಚಿಮದಿಂದ ಪೂರ್ವದತ್ತ ತಿರುಗಿ ಗಂಗೆಯೊಡನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಸರಸ್ವತಿಯ ಉಪನದಿ ಯಮುನೆಯಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯ ಲೇಪವಿರುವದರಿಂದ ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಸರಸ್ವತಿಯೂ ಇರುವುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. ನದಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಅದು ಹರಿದ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ವಸತಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಅವು ಕ್ರಿ.ಪೂ 2000ದ್ದೆಂದು ಖ್ಯಾತ ಪುರಾತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ವಾಕಂಕರ್ ಸಂಶೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರಬಿತ್ತು. ಕ್ರಿ.ಪೂ 2000ಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ ಬತ್ತಿ ಹೋದ ನದಿಯನ್ನು ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕ್ರಿ.ಪೂ 1200ರಲ್ಲಿ ರಚಿತವಾದ ಋಗ್ವೇದದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಅಂದರೆ ಆರ್ಯರು ಒಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ(ಕ್ರಿ.ಪೂ 2000ಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ) ಬಂದು ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ 1500ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ? ಎಂತಹಾ ಎಡಬಿಡಂಗಿತನ! ಆರ್ಯರು ಸರಸ್ವತಿ ನದಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಬಳಿಕ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದುದಾದರೆ(ಕ್ರಿ.ಪೂ.1500) ಸರಸ್ವತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅವರು ಸರಸ್ವತಿಯನ್ನು ತಾಯಿಯೆಂದು ಸ್ತುತಿಸಲಾದರೂ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆರ್ಯರನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ 2000ಕ್ಕೂ ಮೊದಲಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಿತು. ಅಂದರೆ ಹರಪ್ಪಾ ನಾಗರಿಕತೆಗೂ ಮುನ್ನವೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯರಿದ್ದರೆಂದಾಯಿತು. ಅಂದರೆ ಹರಪ್ಪಾದಲ್ಲಿದ್ದುದು ಆರ್ಯರೇ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದವರಲ್ಲಾ ಎಂದೂ ಸಾಬೀತಾಯಿತಲ್ಲವೇ?

                      1950ರಲ್ಲಿ ದೆಹಲಿಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಜ್ಯವಸ್ತುವೆಂದು ಕರಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಂಚಿನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಮೆರಿಕಾದ ಸಂಶೋಧಕ ಹ್ಯಾರಿ ಫಿಕ್ಸ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಅದು ಋಗ್ವೇದದ ಏಳನೇ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿರುವ ವಸಿಷ್ಠನ ಪ್ರತಿಮೆ. ಪ್ರಾಚ್ಯ ಸಂಶೋಧಕ ರಾಕ್ ಆಂಡರ್ಸನ್ ಅದನ್ನು ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ, ಸ್ವಿಜರ್ ಲೆಂಡಿನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಪ್ರಯೋಗ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ಕಾರ್ಬನ್ ಹಾಗೂ ಮೆಟಾಲರ್ಜಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೊಳಪಡಿಸಿದಾಗ ಅವು ಈ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಕಾಲವನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 3700ಕ್ಕೆ ಒಯ್ದವು. ವಸಿಷ್ಠನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಅನಾರ್ಯರು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಹೀಗೆ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 3700ಕ್ಕೂ ಮೊದಲಿನ ಆರ್ಯರನ್ನು ಭಾರತದಿಂದ ಹೊರಗಟ್ಟಿ, ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ದಂಡೆತ್ತಿ ಬಂದವರಂತೆ, ಕ್ರಿ.ಪೂ 1500ರಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ನಮ್ಮ ಮಹಾನ್ ಇತಿಹಾಸಕಾರರನ್ನು ಏನೆಂದು ಕರೆಯಬೇಕು?

                    ಅರುಣ್ ಶೌರಿಯವರ ಎಮಿನೆಂಟ್ ಹಿಸ್ಟೋರಿಯನ್ಸ್ ಸುಳ್ಳು ಸುಳ್ಳೇ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವಾದದಂತಹ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದವರ  ಇತಿಹಾಸ ರಚನೆಯ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿನ ಭೃಷ್ಟಾಚಾರ, ಇತಿಹಾಸ ತಿರುಚುವಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ. ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳೆಂದು ಯಾವ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣ ಸಿದ್ಧಾಂತವಾದಿಯೂ ಖಂಡಿಸಿಲ್ಲ. ಸೇಡನ್ ಬರ್ಗ್ ಎಂಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಅರಗಳಿರುವ ಚಕ್ರದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹಾಗೂ ಅಂಕೆಗಳ(ನಂಬರ್ ಸಿಸ್ಟಮ್) ವಲಸೆಯನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಚೌಕದಿಂದ ಅದರ ಸಮನಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಫಲವುಳ್ಳ ವೃತ್ತವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ವೃತ್ತದಿಂದ ಅದರ ಸಮನಾದ ಕ್ಷೇತ್ರಫಲವುಳ್ಳ ಚೌಕವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಮೂಲ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ಎಂದು ಅವರು ಸಂಶೋಧನೆಗಿಳಿದಾಗ ಅದು ಶುಲ್ಬ ಸೂತ್ರದತ್ತ ಬೆರಳು ಮಾಡಿತು. ಸ್ಮಶಾನಚಿತ್ ಎನ್ನುವ ಯಜ್ಞವೇದಿಕೆ ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಪಿರಮಿಡ್ಡುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾದುದನ್ನೂ ಅವರು ಕಂಡುಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ವಿಜ್ಞಾನದ ಹಾಗೂ ಖಗೋಳದ ವಲಸೆಯೂ ಸಿಂಧೂ-ಸರಸ್ವತಿ ತೀರದಿಂದ ಉಳಿದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಸರಣವಾದ ಪ್ರಕರಣವೂ ಜನಾಂಗ ವಲಸೆ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಹೊರಗೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಸರಸ್ವತಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್, ಬ್ಯಾಬಿಲೋನಿಯಾ, ಅಸ್ಸೀರಿಯಾಗಳೂ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾಗಿ ಮರುಭೂಮಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದವು. 1970ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಡಾ. ವಿಷ್ಣು ಶ್ರೀಧರ್ ವಾಕಣ್ಕರ್ ಎಂಬ ಪುರಾತತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ಇತಿಹಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ಗುಹಾಚಿತ್ರ ಅಧ್ಯಯನಕಾರ ತಜ್ಞರ ತಂಡವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಸರಸ್ವತಿಯ ಹರಿವಿನ ಪಾತ್ರದ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಇಳಿದರು. ಅವರ ಸಂಶೋಧನಾ ವರದಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ 3000ಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ಸರಸ್ವತಿ ಬತ್ತಲು ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಮಹಾಭಾರತದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗಗ್ಗರ್ ಎನ್ನುವ ನದಿಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುವ ಅಂಶವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿತು.  ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಪಿರಮಿಡ್ಡುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಹತ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅದೇ ಹತ್ತಿಯ ಬೀಜಗಳು ಸಿಂಧೂ-ಸರಸ್ವತಿ ಉತ್ಖನನದಲ್ಲೂ ಸಿಕ್ಕಿವೆ. ಭುಜ್, ಕ್ಯಾಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ವೇದಗಳ ರಚನೆಯ ಕಾಲವನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ 6000ಕ್ಕೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕುದುರೆಗಳ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಯೂರೋಪಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಕುದುರೆಗಳಿಗಿದ್ದ ಪಕ್ಕೆಲುಬುಗಳು 36.  ಅದೇ ಋಗ್ವೇದದ ಮೊದಲ ಮಂಡಲದ ಅಶ್ವಸೂಕ್ತದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಾದ ಕುದುರೆಗಳ ಪಕ್ಕೆಲಬುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 34. ಅವು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಶಿವಾಲಿಕ್ ಜಾತಿಯ ಕುದುರೆಗಳು. ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹಿಂದಿನ ರಚನೆಗಳಿರುವ ಭೀಮ್ ಬೆಡ್ಕಾ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ನಟರಾಜನ, ಕುದುರೆಗಳ, ಅಶ್ವಮೇಧದ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ಜಾತಿಗಳ ತಲೆಬುರುಡೆ, ಇನ್ನಿತರ ದೇಹರಚನೆಯನ್ನು ತಳಿಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ಸಂಶೋಧನೆಗೊಳಪಡಿಸಿದಾಗ ಅವು ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು, ಅವರ ಹೊರಗಿನಿಂದ ವಲಸೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತವೆ.

                     ‘ಆರ್ಯ' ಎಂದರೆ ‘ಸುಸಂಸ್ಕೃತ', ‘ಶ್ರೇಷ್ಠ', ‘ಆದರಣೀಯ' ಎಂದರ್ಥ. ಇದು ಜನಾಂಗವಾಚಕವಲ್ಲ, ಗುಣವಾಚಕ! ಮಹಾಕುಲ ಕುಲೀನಾರ್ಯ ಸಭ್ಯ ಸಜ್ಜನ ಸಾಧವಃ (ಉತ್ತಮ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಸಭ್ಯ, ಸಜ್ಜನ, ಸಾಧು) ಎಂದು ಆರ್ಯ ಪದವನ್ನು ಅರ್ಥೈಸಿದೆ ಅಮರಕೋಶ. ಆರ್ಯ ಅನ್ನುವುದು "ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ"ಯನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವ ಶಬ್ಧ. ಆರ್ಯ ಶಬ್ಧ "ಅರಿಯ" ಶಬ್ಧದಿಂದ ಬಂತು. ಅದು ವೈಶ್ಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಕೇತ. "ಅರ್ಯ ಸ್ವಾಮಿ ವೈಶ್ಯಯೋಹೋ", ಈಗ ನಾವು ಎಂಟರ್ ಪ್ರೀನರ್ ಶಿಪ್ (Entrepreneurship) ಎಂದು ಯಾವುದನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆಯೋ ಅದು. ಕೃಷಿ, ಗೋರಕ್ಷ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡುವವನು. ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದವ ನೆಲೆ ನಿಂತದ್ದು ಕೃಷಿಯಿಂದಾಗಿ. ಅದು ಹಳೆಯದಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ. ಹೀಗೆ ಆರ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅರಿಯ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ಧದ ಮೂಲ 'ಋ'ಕರ್ಷಣೆ ಎನ್ನುವ ಧಾತು ಅಂದರೆ ಉಳುಮೆ ಎಂದರ್ಥ. ಸರಸ್ವತಿ-ದೃಷದ್ವತಿ ನದಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವುದು ಬ್ರಹ್ಮಾವರ್ತ. ಬ್ರಹ್ಮ ಅಂದರೆ ವೇದ ಎಂದರ್ಥ. ಅಂದರೆ ಇದು ವೇದ ಭೂಮಿ. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರವೇ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾವರ್ತ. ಹಿಮಾಲಯ-ವಿಂಧ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸಿಂಧೂ-ಗಂಗಾ ನದಿಗಳ ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶ ಆರ್ಯಾವರ್ತ. ಅಂದರೆ ಕೃಷಿಯೋಗ್ಯ ಭೂಮಿ ಎಂದರ್ಥ. ವೈಶ್ಯರಿಗೆ ಆರ್ಯವೈಶ್ಯ ಎನ್ನುವ ಪದ್ದತಿ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಒಣಗಿಸಿಟ್ಟು ಸಂಸ್ಕರಿಸಿ ಹದಗೊಳಿಸಿದ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅರಿಯನೆಲ್ಲ್ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ತುಳುವಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಅರಿ ಎಂದೇ ಹೆಸರು. ಕೃಷಿಗೆ ಹೂಡುವಂತೆ ಪಳಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೋಣಗಳನ್ನು ಆರ್ಯಕೋಣಗಳು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಆರ್ಯ ಎಂದರೆ ಪಶು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತನಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವವನು ಎಂದರ್ಥ. ಮುಂದೆ ಇದು ಸಭ್ಯತೆ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತತೆಗೆ ಗುಣವಾಚಕವೇ ಆಯಿತು. ದ್ರವಿಲ ಲಡಯೋರಭೇದಃ ಅಂದರೆ ಮರಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಎನ್ನುವುದು ದ್ರಾವಿಡದ ಅರ್ಥ. ಅಂದರೆ ಅದೂ ಕೂಡ ಜನಾಂಗವಾಚಕವಲ್ಲ. ವಿಂಧ್ಯದ ಈಚಿನ ಭಾಗ ದಕ್ಷಿಣಾವರ್ತ. ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಣ್ವ, ಆಂಗೀರಸ, ಕೃಷ್ಣ, ವ್ಯಾಸ ಎಲ್ಲರೂ ಕಪ್ಪಗಿದ್ದವರು; ಅದರಲ್ಲೂ ಕಣ್ವ ತೊಳೆದ ಕೆಂಡದ ಹಾಗಿದ್ದ ಎನ್ನುವ ಉಲ್ಲೇಖವೂ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದೂ ಅಲ್ಲ. ಈಚೆಗೆ ನಡೆದ ಪಾಪ್ಯುಲೇಶನ್ ಜೆನೆಟಿಕ್ಸ್ ಪ್ರಕಾರ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷದಿಂದ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಜನಾಂಗದ ವಲಸೆ(Migration) ಆಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮಾಲಿಕ್ಯುಲರ್ ಜೆನೆಟಿಕ್ಸ್ ಮೂಲಕ ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಜನಾಂಗದ ವಲಸೆಯೂ ಬಿದ್ದು ಹೋಯಿತು. ಇನ್ನು ಆಕ್ರಮಣವೆಲ್ಲಿ ಬಂತು?

                      ಆರ್ಯ ಜನಾಂಗವೆಂಬುದು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಾಗಲೀ, ವೇದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ, ಜನರ ರೂಢಿಯಲ್ಲಾಗಲೀ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್ ಅಂತಹುದೊಂದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿರುವುದೇ ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬುವ ಪರಮ ಆಸ್ತಿಕ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರ್. ಬೈಬಲ್ ಪ್ರಕಾರ ಕ್ರಿ.ಪೂ 4004, ಅಕ್ಟೋಬರ್ 23 ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 9ಗಂಟೆಗೆ ಆಯಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದ ಮುಲ್ಲರ್ ಜಲಪ್ರಳಯವನ್ನು ಕ್ರಿ.ಪೂ 2448ಕ್ಕೆ ತಂದಿರಿಸಿದ. ಮುಂದೆ ಭೂಮಿ ಒಣಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಆರ್ಯರು ದಂಡಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಕೊಟ್ಟು 1400-1500ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನೂ, ತಾಳೆಗರಿ, ಉಕ್ಕಿನ ಲೇಖನಿಗಳ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಇನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಋಗ್ವೇದದ ರಚನೆಯ ಕಾಲವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಇದು ಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮುಲ್ಲರನ ಆಲೋಚನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿದ್ದ ಆತನ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರ ಗೋಲ್ಡ್ ಸ್ಟಕರ್ ಹೇಳಿರುವ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿ! ಮೊದಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆರ್ಯರದ್ದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜನಾಂಗವೆಂದು ಸಾಧಿಸಿದ ಮುಲ್ಲರ್ ಮುಂದಿನ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆರ್ಯರದ್ದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಭಾಷಾ ಕುಟುಂಬವೇ ಹೊರತು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜನಾಂಗವಲ್ಲವೆಂದು ಮಾತು ತಿರುಗಿಸಿದ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೇ ಅನರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯರ ಮೆದುಳೂ ಆರ್ಯ ಆಕ್ರಮಣವಾದಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆಯಂತೂ "ವೇದ ಮಂತ್ರಗಳ ರಚನೆಯಾದದ್ದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಯಾವ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನಿರ್ಧರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬಿಟ್ಟ.

            ಜನಾಂಗಗಳ ವಲಸೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆದದ್ದು ಸತ್ಯವೇ ಹೌದು. ಆದರೆ ಈ ವಲಸೆ ಭಾರತದಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಆಯಿತೇ ಹೊರತು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕಲ್ಲ. ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವೈಪರೀತ್ಯದಿಂದ ನದಿಗಳು ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಪರಿಣಾಮ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 4000ಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಭಾರತದಿಂದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ತನ್ನ ಪಥವನ್ನು ಕಾಲಾನುಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸರಸ್ವತಿಯ ಕಾರಣ ಉಂಟಾದ ಹಲವು ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ವೈಪರೀತ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ 2200ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಹಲವು ಕಾಲ ಪ್ರವಾಹ, ಭೂಕಂಪ, ಬರಗಾಲಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ವೈದಿಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜನರು ಪಶ್ಚಿಮ ಹಾಗೂ ವಾಯುವ್ಯ ದಿಶೆಗಳತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು.   ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1900ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸರಸ್ವತಿ ನದಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬತ್ತಿ ಹೋದ ಕಾರಣ ಇರಾನ್, ಇರಾಕ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದ ಮತ್ತಿತರ ಪ್ರದೇಶ, ಯೂರೋಪುಗಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯರು ವಲಸೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಪ್ರಾಚೀನ ಇರಾನಿ ಕಥೆಗಳು, ಸಾಹಿತ್ಯಗಳು, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಪುರಾತನ  ದಾಖಲೆಗಳು ಇದನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸಿವೆ. ಪರ್ಶಿಯನ್ನರು ಅಗ್ನಿಪೂಜಕರು. ಝೆಂಡಾಅವೆಸ್ತಾ ವೇದದಂತಹ ಅವರ ಪೂಜನೀಯ ಗ್ರಂಥ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ವೈಪರೀತ್ಯ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಕೃಣ್ವಂತೋ ವಿಶ್ವಮಾರ್ಯಮ್ ಎನ್ನುತ್ತಾ ವಿಶ್ವ ಸದ್ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಜ್ಞಾನದ ಗಣಿಗಳಾದ ವೇದಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗೂ ಹೊತ್ತೊಯ್ದರು ಆರ್ಯರು. ಅವರ ಜ್ಞಾನದಾಹದ ಆತ್ಮಾನುಸಂಧಾನದ ಮಾರುತವು ಭಾವಾವೇಶದ ಆವರ್ತಗಾಳಿಯಾಗಿ ಸುಳಿಗೊಂಡು ಆರ್ಯಾವರ್ತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ, ಗಂಭೀರ ಸಾಗರದಂತೆ ವೇದಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು. ದಕ್ಷಿಣ ಏಷಿಯಾದಿಂದ ಸಿಂಧೂ-ಗಂಗಾಗಳ ಮೈದೊಳೆವ ನಾಡಲ್ಲಿ, ದಕ್ಷಿಣ - ಪೂರ್ವ ಯುರೋಪಿನಿಂದ, ದೆನ್ಯೂಬ್ ತಪ್ಪಲವರೆಗೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಏಶಿಯಾದಿಂದ ಟೈಗ್ರಿಸ್ ಹಾಗೂ ಯುಫ್ರೆಟಿಸ್ಗಳ ಅಂಚುಗಳಾದ್ಯಂತ, ಮಧ್ಯ ಏಷಿಯಾದಿಂದ ಆಕ್ಸಸ್ನ ದಂಡೆಗಳ ವಿಶಾಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೂರೂವರೆ ಸಾವಿರ ಮೈಲು ಪೂರ್ವ - ಪಶ್ಚಿಮವಾಗಿ, ಒಂದು ಸಾವಿರ ಮೈಲು ದಕ್ಷಿಣೋತ್ತರವಾಗಿ ಈ ನಾಗರಿಕತೆ ಹರಡಿತು. ಆರ್ಯಾವರ್ತವೆಂಬ ಅಭಿದಾನದ ಸಿಂಧೂ-ಸರಸ್ವತಿ-ಗಂಗಾ ತೀರವನ್ನು ಮೂಲವಾಗಿಯೂ, ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಯೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ನಾಗರಿಕತೆ ಪಶ್ಚಿಮ ಸೀಮಾಂತದ ದೆನ್ಯೂಬ್ ನದಿಯವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರ, ರೀತಿ-ನೀತಿ, ಧರ್ಮ-ನ್ಯಾಯ, ಪೂಜೆ-ಪುನಸ್ಕಾರ, ಭಾಷೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.

                    ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೆಹರ್ ಗಢ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಉತ್ಖನನ ಅನೇಕ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿ ವಿಶ್ವವನ್ನೇ ಅಚ್ಚರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿತು. ಹರಪ್ಪ ನಾಗರಿಕತೆಗೂ ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಂದರೆ ಇಂದಿಗೂ 9ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಸಿಂಧೂ ಸರಸ್ವತಿ ನಾಗರೀಕತೆ ಅವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಅಖಂಡವಾಗಿ ವಿಕಾಸಗೊಂಡಿತ್ತೆಂದು ಈ ಉತ್ಖನನ ದೃಢೀಕರಿಸಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್-ಮೆಸಪಟೋಮಿಯಾ ನಾಗರೀಕತೆಗಳೆರಡನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೂ ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ಲಕ್ಷ ಚದರ ಕಿ.ಮೀ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ಕ್ರಿ.ಪೂ 6500 ಕಾಲದ ಈ ನಾಗರಿಕತೆಗೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದೆಂದೂ ರುಜುವಾತಾಯಿತು.